Achmed zijn instinct vertelde hem dat er iets niet in de haak was met deze gerugzakte man, die een stadsplattegond had uitgevouwen, met de vraag waar het Centraal Station was te vinden. Maar de verwarring die had toegeslagen op het binnenhof zorgde ervoor dat hij niet volledig op zijn hoede was. Toen Achmed, met zijn wijsvinger op de kaart begon uit te leggen waar de man heen moest lopen, zag hij dus niet hoe deze een blik wierp over de chaos op het binnenhof, en hij zag niet hoe de ogen van de toerist Petra en Ed volgden, die druk pratend het binnenhof verlieten, en in een door een agent opengehouden deur verdwenen. En toen de man met de rugzak terug wandelde naar de poort van het hof, bleef bij Achmed niets anders hangen dan het gevoel dat er iets niet in de haak was. Een onbehagen, dat als een oude houtworm traag aan zijn hersenstam knaagde.

Petra gristte op de gang de indringend ratelende telefoon uit haar tas, en drukte de beller weg. ´Nu niet.´ gromde ze. Ed keek haar aan. Petra keek hem aan. Ze schudde haar hoofd en verzuchtte `Wie zou het op mij gemunt hebben?´

´Wie ze ook zijn´, zei Ed, ´ze hebben het niet op jouw gemunt. Maar op de positie die je bekleed.´

Ze vervolgden hun weg naar de vergaderruimte. ´Je bedoeld dat ik het niet persoonlijk moet nemen.´ haar stem trilde ´maar dat valt niet mee als ze op je schieten.´ Ed legde een hand op haar schouder. Petra versnelde haar pas, en Ed´s hand viel terug. Hij wreef ongemakkelijk met die hand onder zijn neus en om zijn mond. Hij voelde zijn baardstoppels. Het was een lange dag. ´Ben je er klaar voor?´ vroeg Ed. Petra schoof zwijgend de band van haar tas hoger op haar schouder, en stapte gedecideerd de hoek om, richting de vergaderzaal. ´Dat is een ja.´ mompelde Ed, en liep haar achterna.

Hij stapte de vergaderzaal in, waar hij Petra plaats zag nemen naast Cornelis Wittebrood, de minister van binnenlandse zaken, die namens het kabinet deze sessie had belegd. De invite sprak over informatie over de laatste stand van zaken delen. Ed vond een plaatsje langs de zijkant van de kamer, tussen de secretaris van Cornelis en een wat bonkige defensie adviseur van middelbare leeftijd. Hij knikte de adviseur toe. Ed kon niet op zijn naam komen, terwijl deze zeker al zo lang in Den Haag rond liep als Ed zelf. Hij klemde zichzelf tussen die twee in, tot hij met zijn rug tegen de dunne systeemwand aan kon leunen. Een staanplaats. Een vlieg op de muur, dacht hij bij zichzelf.

De stem van de minister president kwam uit een driehoekig kastje dat midden op de tafel stond. ´Heeft Caldwell al ingebeld?´ vroeg hij.

"Caldwell had nog niet gebeld, Minister President": zei de staatsecretaris van defensie, 'Hmmmmmm', bromde de Minister President, 'een miljarden budget, maar als je ze nodig hebt..nooit zijn ze er.' "Met alle respect Minister president, Dit lijkt me toch godverdomme geen tijd voor flauwe cliché grapjes", "sorry zeg" zegt de minister president weer officieel. "Dames en heren, leden van het kabinet en alle andere, we zijn hier bijeen in deze speciale zitting om met elkaar het laatste nieuws te delen", Petra voelde zich geroepen om het officiële cliché matige karakter van deze minister president . te onderbreken maar kon zich nog net inhouden, nadat ze een nee-tje van Ed kreeg die een rustig-aan gebaar naar haar had gemaakt, "Er zijn vandaag dingen gebeurd in ons kleine landje die zijn weerga niet kennen in de geschiedenis van dit land. "Een zenuwachtig kuche kuche" was te horen vanuit de zaal, "Ik wil allereerst stellen dat we rationeel moeten blijven handelen en proberen het hoofd koel te houden.": de minister president sprak alsof hij alles in de hand had. "Ik geef nu graag het woord aan de minister voor de laatste stand van zaken".
"ja dank u wel zijne Mumumbrmumr" mompelde de Minster, "allereerst moet ik opmerken dat we als Nederland inderdaad in een hele vreemde situatie zijn terecht gekomen en ik zou allereerst willen voorstellen om de noodtoestand uit te roepen." Nu waren er echt veel “oohhs” en” aahs” te horen. "Joh licht ons eerst eens goed in voor je paniek loopt te zaaien schreeuwde iemand uit de zaal" Als ik het goed zie was dat Ed die als een van de weinige de goede raad van de minister president opvolgt,
"Ok”: vervolgde de minister enigszins rood aangelopen, van de spanning en van de onrust in zijn hoofd, "Ten eerste:": De minister begon zich weer enigszins te herpakken,
"De dijk doorbraak die we eerder dachten te herkennen is in werkelijkheid geen dijk doorbraak, maar op een of andere manier komt het zoute water uit de grond onder de polder, het vermoeden is dat dit zoute water uit een pijpleiding komt echter kan geen enig ministerie op dit moment uitsluitsel geven over de soort pijpleiding, die daar zou kunnen liggen we zijn hier nog naar aan het zoeken, op dit moment zijn er wel engineers toe naar het gebied om de pijpleiding dicht te maken, en Rijkswaterstaat lijkt in staat te zijn om te beginnen met het leegpompen van de polder':Zei hij enigszins schamper

Petra had het warm. Een opvlieger? Ze voelde zich in ieder geval opgelaten. -Wat vaag.- schoot er door haar heen. Onbekende pijpleidingen waar monteurs heen worden gestuurd. Ze schudde haar hoofd, en wreef met koude vingers over haar klamme voorhoofd. Ze wilde vloeken en schelden. Ze dacht aan de uitval van Ed, die met zijn pragmatische woede Cornelis kortstondig de mond had gesnoerd, en ze voelde een glimlach over haar gezicht trekken. Dat was wat nodig was. Bij zinnen blijven. Al is de hele wereld tegen je, vliegen de kogels rond je oren, en heeft niemand antwoord op de vragen die je stelt. ‘Is er een update over slachtoffers?’ vroeg ze. Cornelis nam opnieuw het woord. “Drie doden, en twaalf gewonden, waarvan drie in kritieke toestand.” sprak hij op zakelijke toon. De warmte in Petra’s lichaam maakte plaats voor een kilte, die langs haar ruggemerg gleed als ijswater. Ze zakte iets achterover in haar stoel, en sloeg haar armen over elkaar, alsof ze op zoek was naar de warmte die haar was ontsnapt. Maar ze kon een huivering niet onderdrukken.

Casper Hendrix sloeg wat a4’tjes om, die hij voor zich op zijn bureau had liggen, en schraapte zijn keel. ‘Is iemand op het idee gekomen om bij het kadaster te checken over welke pijpleidingen we het hier ehmm…?’ vroeg hij. ‘We zijn links en rechts aan het informeren.’ kapte Cornelis hem af. Casper maakte zijn zin af, om een punt te maken. ‘hebben?’ Petra grijnsde. Casper was een slim debater, met een uitzonderlijk taalgevoel, en een onovertoffen eigengereide humor. Soms haalde zijn kwajongensachtige kwinkslagen het bloed onder haar nagels vandaan, maar dat de jonge staatssecretaris onder deze belachelijke omstandigheden consequent bleef spelen met de conventies deed haar plezier. Het gaf een vertrouwd gevoel.

De speaker voor haar gaf een paar korte kraakjes. `Caldwell` sprak een stem, gevolgd door een korte piep. De Minister President nam het woord. `John, goedenavond. We zijn net begonnen. Wat zijn de laatste updates van jouw kant?`

`Goedenavond. Is Petra er ook?´
Petra schoof weer naar voren, met opgetrokken wenkbrauwen, en haar handen vragen geopend ´Ja John?'
´Ik heb goed nieuws.´ zei John. Petra wist wat hij ging zeggen. ´Ik krijg beveiliging.´ mompelde ze.
´Inderdaad. De T.R. heeft een tweetal kogels uit je taxi opgediept.´ Er viel een doodse stilte in de vergaderzaal. Alle ogen waren op Petra gericht. Dit was een update die meer impact had dan de pijpleiding. Dit betrof een van hen. Dit was, net als de dood van de minister van Defensie, opnieuw te dichtbij.
´T.R.?´vroeg Ed, bijna fluisterend. ´Technische recherche.´ antwoorde Cornelis, zonder zijn blik van het bleke gezicht van Petra af te laten dwalen.

John vervolgde onaangedaan; "Ja de Technische recherche, heeft kogels gevonden in de taxi, Dit kan tot nu toe nog van alles betekenen, om geen enkel risico te nemen, krijgt Mw Petra 2 man "around the clock" beveiliging.

Ed probeerde nog enigszins link: "Waartegen gaat Petra dan beveiligd worden"
John was nu heel kortdaad: "Met alle respect ministerraad, wij hebben beveiliging experts die al over de gehele wereld belangrijke mensen hebben: 'Helpen' beveiligen, zij zijn op alles voorbereid en kunnen in principe met elk gevaar neutraliseren"

Petra zat inmiddels met open mond te luisteren, "Zeg beste meneer de Generaal, wat als ik dat nu niet wilt": schreeuwde ze vrij kinderlijk door de ruimte.
De minister President nam nu het woord: "Petra we hebben het hier al over gehad, ik wil niet dat er ook nog maar één haar gekrenkt wordt van mijn ministerraad.”
“We hebben het helemaal nergens over gehad, ” met een verontwaardigde blik keek Paula nu de kamer rond.
De minister president enigszins geprikkeld nu: “Dat klopt niet jij maar wij van het veiligheids- comité, zijn er over uit dat wat we nu nodig hebben is soliditeit en rust.”

“Fijn dat jullie samen even over mijn leven hebben beslist “: brieste Petra nu.
Ed bemoeide zich er ook nog maar even mee: “Minister President, fijn dat U zo snel dit heeft aangepakt, goed dat Petra nu beveiligd is, ik weet zeker dat als Petra weer een beetje kalm is dat ze dan heel blij is met deze voortvarende stappen” Ed knikt even snel naar Petra.

Petra gaf nu snel met nors gezicht ook haar toestemming: “Ja fijn en bedankt..”
Ze wist nu niet goed meer over hoe zich te gedragen.
Ed wist dat nu tegen de MP ingaan geen enkele zin heeft en alleen maar schade doet aan de kostbare tijd en het imago die ze hebben in de minsterraad.

Dus Caldwell vervolgde: “De Technische Recherche zal hopelijk vandaag nog komen met meer details over de herkomst van de kogels, type wapen enzovoorts, Verder lichtten we elke internationale terreur orginisatie door, welke middelen en manschappen genoeg heeft dit aan te pakken."

"En wat zijn de bevindingen tot dusver...?":.......

Caldwell kuchtte. Het was alsof hij zich verslikte. Petra meende op de achtergrond de 'ping' te horen van de ziekenhuislift. Zou hij weer in de hal zijn gaan staan, in de buurt van die receptionist achter de balie? Waarschijnlijk wel, en gewoon om hem te pesten. Een van Petra's mondhoeken schoof omhoog, in een halve grijns. Er schoot een gedachte door haar hoofd die ze hardop uitsprak, zonder de reactie van Caldwell af te wachten. "Er zullen nogal wat terroristische organisaties zijn die in het profiel passen. Een vuurwapen en een auto. Dat zijn weinig resources. Daar hoef je geen Al-Qaida voor te zijn." Het beleef even stil.

Caldwell nam het woord. "Dat klopt. Het past ook niet in hun profiel. Al-Qaida's terreur is grootschaliger, en op het publiek gericht. Deze organisatie is verfijnder en in zekere zin gevaarlijker. Ze hebben bijvoorbeeld toegang verkregen tot het binnenhof." Cornelis boog zich naar de speaker. "Weten we al hoe ze dat gedaan hebben, John?" Hij klonk schor. "Ja. Ik heb zojuist bevestiging gekregen van het feit dat Klara Kruiningen vanmiddag bij jullie binnen is gekomen." Casper Hendrix keek op uit zijn papieren. "Van de catering?" vroeg hij. Caldwell vervolgde ; "Zij werkte voor Eurest, is laat in de ochtend om het leven gekomen bij een auto ongeluk, en heeft daarna doodleuk bij jullie de koffie rondgebracht." Iemand vloekte. Petra keek om zich heen, om te kijken wie er zo had gereageerd. Tot ze besefte dat het de minister presdient was. Zijn stem galmde uit de speaker voor haar, en ze deinsde onbewust achteruit. "Ik ben haar vanmiddag tegen het lijf gelopen op de gang! Die koffiejuf. Blond, vrij lang, en zeker geen Klara." Hij vloekte opnieuw. Een paar mensen langs de kant van de kamer krompen ineen. -Je kan de christen democraten er zo uitpikken- bedacht Ed zich.

"Dat ik daar verdomme niet eerder aan gedacht heb! Iemand hier heeft me de afgelopen twee uur constant aan de kop gezeurd over wat er 'anders was aan de dag van vandaag'... maar die blonde is niet bij me opgekomen." Blijkbaar verzonk de MP in gedachten, en keek hij even weg van zijn speakerphone, want zijn stem zakte bijna weg in ruis. "...terwijl het toch een vreselijk lekker ding was..." meende Petra te verstaan. Petra keek op naar Casper. Het was onmiskenbaar. Casper had hetzelfde verstaan. Ze schoof een hand voor haar mond en boog voorover.

De ruis uit de speaker vermengde zich met het ruisen van de wind door de bomen langs de hofvijver. De verkoeling van de nacht had de atmosfeer eindelijk weer in beweging gezet. Petra zag Ed zijn telefoon openklappen. Ed zag dat het bijna half twee was.

Caldwell nam opnieuw het woord. "Meneer de minister president, ik wil u verzoeken het signalement tot in detail door te spelen aan Hendrik. Dat is de man die u aan de kop heeft lopen zeuren. Dat heeft nu prioriteit." Cornelis knikte. "Dat geld ook voor diegenen onder ons die haar gezien hebben. Ik wil hen verzoeken hier te blijven. De rest van jullie mogen gaan. Morgen om negen uur hervatten we. Er gaat via mij deze ochtend nog een persbericht uit. Morgenmiddag om twee uur informeren we de kamer over de situatie." Het geroezemoes in de kamer nam toe. Mensen begonnen onderlinge gesprekken aan te knopen.

Petra trok haar wenkbrauwen op. "Nemen ze daar genoegen mee?" vroeg ze verbaasd aan Cornelis. Ze doelde op de timing van het debat met de kamer. Hij knikte. "Iedereen begrijpt dat het onderzoek prioriteit heeft boven de informatievoorziening." Petra mompelde. "Dat is nieuw." Cornelis glimlachte. "Dit zijn nieuwe omstandigheden." zei hij.

Ondertussen gaat het een en ander ook niet onopgemerkt voorbij, de minister president zit net aan zijn lunch als zijn gezant van de FBI binnenkomt, "Kom binnen Jones we zaten al op U te wachten, "

Jones, niet de doorsnee FBI agent, maar een nog zenuwachtige man, die door vele politieke wisselingen in de afgelopen jaren zijn voordeel heeft gedaan en zich zo omhoog heeft doen laten vallen, hij had ook nog maar nauwelijks ervaring onder hoge druk en dat liet hij op veel manieren merken, dit was de eerste keer dat hij bij de President werd gevraagd, hiervoor was hij nog helemaal niet klaar, hij moest elke keer op de toppen van zijn kunnen werken, bij deze hoge profiel zaken. Hij stond dan ook zenuwachtig om zich heen tekijken en kuchte onregelmatig en wiebelde een beetje heen en weer.

Wat kan je ons berichten from the "loaw-lands" easy mission, I guess, those stupid Cheeaseeater and cowfuckers shouldn't give you too much of a problems did they?
The president probeerde zo populair and easy going over te komen als maar mogelijk, omdat hij ook wel besefte dat hij deze keer echt te ver was gegaan en een en ander met gemak uit de klauwen kon gaan lopen. Hij probeerde een en ander te maskeren door zo comfortabel als mogelijk over te komen. Er was natuurlijk geen enkele reden om zijn vrezen te delen met alle agencies.

"Nou dat is te zeggen" begon Jones ietwat ongemakkelijk, "Er zijn een paar meer slachtoffers gevallen dan we gepland hebben."
De president lachte een beetje minzaam. “We hebben de koffie Juffrouw en een extra secretaresse moeten omleggen om onze agente uit Den Haag te krijgen”
De president nu laaiend: “Je bedoelt dat het nu niet meer op een ongeluk lijkt, hemel, wat… oh god, er zal nu dus gezocht gaan worden door hun naar een dader en alles de hele santenkraam wordt van stal gehaald, We kunnen ons nu geen algehele oorlog met europa veroorloven. Kunnen jullie dan helemaal niets."

Jones begon nu een beetje in zijn element te komen: “We hebben natuurlijk onze agenten nog in het veld die kunnen de boel wel vertragen en wat rookgordijnen opwerpen he. Verder zijn onze geheime diensten zoveel meer ontwikkeld en zullen de “Dutchies” ons nooit durven te beschuldigen in het openbaar.” Dus er is nog genoeg tijd om al het bewijs te vernietigen etc”

De president knikte instemmend: “All those european nations are old and rusty”.

“Maar zoals u wel zult begrijpen” zei Jones nadenkt, die weer een kansje rook om zijn invloed uit te breiden “We zullen wel ons budget verruimt moeten hebben.”
De President zei: ‘Geen probleem.’
Er is echter nog wel één probleempje ene minister genaamd “petra” zij heeft informatie over ………..

'Het leidingnet. CEPS...' De president keek met een schuin hoofd naar hem op, en keek toen opzij. 'Michael!' riep hij. De agent deed verschrikt een stap naar achteren, en volgde de blik van de president, die strak bleef kijken naar een van de hoogglanzende witte deuren die op het ovale kantoor uitkwamen. De deur zwaaide open. Michael Steele stapte binnen, de stafchef van de president. Hij vouwde zijn colbertjasje dicht, en knikte naar Jones. Jones knikte langzaam terug. Jones maakte bijna een kleine buiging.

'Meneer de president?' vroeg Michael. De president vroeg hem 'Hoe snel kunnen wij onze handen aftrekken van het Europese leidingnet?'.

Michael wierp een blik opzij naar Jones, die nerveus wegkeek en op zijn voeten op en neer aan het wippen was. 'Onze handen zitten er niet aan, meneer de president. Het Central Europe Pipeline System word beheerd door de NAVO.' zei Steele.
'Wie zien het verschil nog tussen de NAVO en ons?' vroeg de president.
'De andere NAVO lidstaten.' Antwoordde Steele. Hij moest er zelf om glimlachen.
'Alleen formeel.' verzuchtte de president.
'We hebben een leidende rol.' beaamde Steele.
'Understatement.' gromde de president.

De president kwam overeind, en wreef bedachtzaam met een hand langs de rand van zijn bureau. De ´Resolute Desk´ heette dat bureau. Het was vernoemd naar een Brits schip, dat in het noordelijk poolgebied vast kwam te zitten, en werd verlaten. Een schip dat lange tijd later in de buurt van een piepklein Canadees eilandje werd teruggevonden. Het had zolang verlaten rondgedobberd, dat niets dan het gezouten vlees uit de voorraden nog eetbaar was, en dat, toen men een deel van het zeil naar de topmast wilde hijsen, het doek verpulverde, en de vlokken stof als droog kaf werden wegeblazen. Maar men redde wat er te redden was, en het Britse scheepmakershout was nog te redden. Van dat hout had de Britse koningin onder meer dit bureau laten maken. Het werd geschonken aan de toenmalige president Hayes.

Van president Hayes kon de huidige president zich alleen herinneren dat hij exact om 12 uur ´s middags was overleden aan een hartaanval. Op zeventien januari 1893. Dat was een merkwaardige, beetje autistische specialiteit van de president. Dat hij van veel historische figuren de sterfdag kende. Vaak met de tijd erbij, en zijn of haar, al of niet apocriefe, laatste woorden.

De president liep vanachter zijn bureau naar de een van hoge ramen achter zijn bureau. Hij tuurde naar buiten. Hij tuurde in het donker.

Michael vroeg Jones om bij de receptie te wachten, en hij ging naast de president staan. De president boog zich naar Steele, en fluisterde hem in het oor. 'Serieus Michael. Ieder spoor moet gewist.' Michael voelde het bloed naar zijn hoofd stromen, en hapte naar adem. Hij begreep nu eindelijk waarom de president de vraag over het leidingnet had opgeworpen. 'De dolfijn..?' mompelde Steele, en hij keek opzij naar de president. En plotseling zag Steele de fragiliteit van deze president. Die machtige man, die oude vriend van hem, die onoverwinnelijke politicus die oorlogswapens kon smeden in de hitte van zijn woorden, en broeder tegen broeder kon opzetten met zijn retoriek, die zag er nu uit als een gebroken man. Steele voelde het bloed dat zojuist naar zijn hoofd was gestegen in sneltreinvaart weer wegtrekken. -Hij zit verstrikt in een net dat hij zelf heeft uitgeworpen- schoot er door hem heen.

De president knikte langzaam. 'De dolfijn was vrijgelaten, en is inmiddels op weg naar huis.' fluisterde hij, en hij wees naar de ruimte van de receptie. Zijn stem trilde van ingehouden woede. 'En als ik dat stuk lopende incompetentie van een Jones moet geloven, heeft de dolfijn een spoor van vernieling achter gelaten.' Steele knikte begrijpend, en fluisterde '..en ieder spoor bied mogelijk aanknopingspunten....' De president liep terug naar zijn bureau. 'Correct.' zei hij, 'en dat is in dit geval onacceptabel.'

Steele knikte opnieuw. Hij zei het enige wat hij op zo´n moment kon zeggen. 'Geen zorgen, meneer de president. Ik zorg er voor dat het goed komt.' De president had zijn blik weer op de duisternis gericht. 'Goed.' zei de president. 'De departementen van Staat en van Binnenlandse Veiligheid staan tot je beschikking.'

Steele wreef met zijn hand door zijn stugge haar. Zijn vrouw had hem er die ochtend subtiel op attent gemaakt dat zijn zwarte kroeshaar grijs begon te kleuren bij zijn slapen. Hij zou haar weer moeten bellen. -Ze zal weer alleen slapen vannacht.-

'Dank u wel, meneer de president.' zei hij, en hij draaide zich om.

Hij liep naar de receptie, vroeg Jones om te blijven wachten, en begon met de hulp van zijn secretaresse zijn hulptroepen op te trommelen.