Caldwell kuchtte. Het was alsof hij zich verslikte. Petra meende op de achtergrond de 'ping' te horen van de ziekenhuislift. Zou hij weer in de hal zijn gaan staan, in de buurt van die receptionist achter de balie? Waarschijnlijk wel, en gewoon om hem te pesten. Een van Petra's mondhoeken schoof omhoog, in een halve grijns. Er schoot een gedachte door haar hoofd die ze hardop uitsprak, zonder de reactie van Caldwell af te wachten. "Er zullen nogal wat terroristische organisaties zijn die in het profiel passen. Een vuurwapen en een auto. Dat zijn weinig resources. Daar hoef je geen Al-Qaida voor te zijn." Het beleef even stil.

Caldwell nam het woord. "Dat klopt. Het past ook niet in hun profiel. Al-Qaida's terreur is grootschaliger, en op het publiek gericht. Deze organisatie is verfijnder en in zekere zin gevaarlijker. Ze hebben bijvoorbeeld toegang verkregen tot het binnenhof." Cornelis boog zich naar de speaker. "Weten we al hoe ze dat gedaan hebben, John?" Hij klonk schor. "Ja. Ik heb zojuist bevestiging gekregen van het feit dat Klara Kruiningen vanmiddag bij jullie binnen is gekomen." Casper Hendrix keek op uit zijn papieren. "Van de catering?" vroeg hij. Caldwell vervolgde ; "Zij werkte voor Eurest, is laat in de ochtend om het leven gekomen bij een auto ongeluk, en heeft daarna doodleuk bij jullie de koffie rondgebracht." Iemand vloekte. Petra keek om zich heen, om te kijken wie er zo had gereageerd. Tot ze besefte dat het de minister presdient was. Zijn stem galmde uit de speaker voor haar, en ze deinsde onbewust achteruit. "Ik ben haar vanmiddag tegen het lijf gelopen op de gang! Die koffiejuf. Blond, vrij lang, en zeker geen Klara." Hij vloekte opnieuw. Een paar mensen langs de kant van de kamer krompen ineen. -Je kan de christen democraten er zo uitpikken- bedacht Ed zich.

"Dat ik daar verdomme niet eerder aan gedacht heb! Iemand hier heeft me de afgelopen twee uur constant aan de kop gezeurd over wat er 'anders was aan de dag van vandaag'... maar die blonde is niet bij me opgekomen." Blijkbaar verzonk de MP in gedachten, en keek hij even weg van zijn speakerphone, want zijn stem zakte bijna weg in ruis. "...terwijl het toch een vreselijk lekker ding was..." meende Petra te verstaan. Petra keek op naar Casper. Het was onmiskenbaar. Casper had hetzelfde verstaan. Ze schoof een hand voor haar mond en boog voorover.

De ruis uit de speaker vermengde zich met het ruisen van de wind door de bomen langs de hofvijver. De verkoeling van de nacht had de atmosfeer eindelijk weer in beweging gezet. Petra zag Ed zijn telefoon openklappen. Ed zag dat het bijna half twee was.

Caldwell nam opnieuw het woord. "Meneer de minister president, ik wil u verzoeken het signalement tot in detail door te spelen aan Hendrik. Dat is de man die u aan de kop heeft lopen zeuren. Dat heeft nu prioriteit." Cornelis knikte. "Dat geld ook voor diegenen onder ons die haar gezien hebben. Ik wil hen verzoeken hier te blijven. De rest van jullie mogen gaan. Morgen om negen uur hervatten we. Er gaat via mij deze ochtend nog een persbericht uit. Morgenmiddag om twee uur informeren we de kamer over de situatie." Het geroezemoes in de kamer nam toe. Mensen begonnen onderlinge gesprekken aan te knopen.

Petra trok haar wenkbrauwen op. "Nemen ze daar genoegen mee?" vroeg ze verbaasd aan Cornelis. Ze doelde op de timing van het debat met de kamer. Hij knikte. "Iedereen begrijpt dat het onderzoek prioriteit heeft boven de informatievoorziening." Petra mompelde. "Dat is nieuw." Cornelis glimlachte. "Dit zijn nieuwe omstandigheden." zei hij.