'Het leidingnet. CEPS...' De president keek met een schuin hoofd naar hem op, en keek toen opzij. 'Michael!' riep hij. De agent deed verschrikt een stap naar achteren, en volgde de blik van de president, die strak bleef kijken naar een van de hoogglanzende witte deuren die op het ovale kantoor uitkwamen. De deur zwaaide open. Michael Steele stapte binnen, de stafchef van de president. Hij vouwde zijn colbertjasje dicht, en knikte naar Jones. Jones knikte langzaam terug. Jones maakte bijna een kleine buiging.

'Meneer de president?' vroeg Michael. De president vroeg hem 'Hoe snel kunnen wij onze handen aftrekken van het Europese leidingnet?'.

Michael wierp een blik opzij naar Jones, die nerveus wegkeek en op zijn voeten op en neer aan het wippen was. 'Onze handen zitten er niet aan, meneer de president. Het Central Europe Pipeline System word beheerd door de NAVO.' zei Steele.
'Wie zien het verschil nog tussen de NAVO en ons?' vroeg de president.
'De andere NAVO lidstaten.' Antwoordde Steele. Hij moest er zelf om glimlachen.
'Alleen formeel.' verzuchtte de president.
'We hebben een leidende rol.' beaamde Steele.
'Understatement.' gromde de president.

De president kwam overeind, en wreef bedachtzaam met een hand langs de rand van zijn bureau. De ´Resolute Desk´ heette dat bureau. Het was vernoemd naar een Brits schip, dat in het noordelijk poolgebied vast kwam te zitten, en werd verlaten. Een schip dat lange tijd later in de buurt van een piepklein Canadees eilandje werd teruggevonden. Het had zolang verlaten rondgedobberd, dat niets dan het gezouten vlees uit de voorraden nog eetbaar was, en dat, toen men een deel van het zeil naar de topmast wilde hijsen, het doek verpulverde, en de vlokken stof als droog kaf werden wegeblazen. Maar men redde wat er te redden was, en het Britse scheepmakershout was nog te redden. Van dat hout had de Britse koningin onder meer dit bureau laten maken. Het werd geschonken aan de toenmalige president Hayes.

Van president Hayes kon de huidige president zich alleen herinneren dat hij exact om 12 uur ´s middags was overleden aan een hartaanval. Op zeventien januari 1893. Dat was een merkwaardige, beetje autistische specialiteit van de president. Dat hij van veel historische figuren de sterfdag kende. Vaak met de tijd erbij, en zijn of haar, al of niet apocriefe, laatste woorden.

De president liep vanachter zijn bureau naar de een van hoge ramen achter zijn bureau. Hij tuurde naar buiten. Hij tuurde in het donker.

Michael vroeg Jones om bij de receptie te wachten, en hij ging naast de president staan. De president boog zich naar Steele, en fluisterde hem in het oor. 'Serieus Michael. Ieder spoor moet gewist.' Michael voelde het bloed naar zijn hoofd stromen, en hapte naar adem. Hij begreep nu eindelijk waarom de president de vraag over het leidingnet had opgeworpen. 'De dolfijn..?' mompelde Steele, en hij keek opzij naar de president. En plotseling zag Steele de fragiliteit van deze president. Die machtige man, die oude vriend van hem, die onoverwinnelijke politicus die oorlogswapens kon smeden in de hitte van zijn woorden, en broeder tegen broeder kon opzetten met zijn retoriek, die zag er nu uit als een gebroken man. Steele voelde het bloed dat zojuist naar zijn hoofd was gestegen in sneltreinvaart weer wegtrekken. -Hij zit verstrikt in een net dat hij zelf heeft uitgeworpen- schoot er door hem heen.

De president knikte langzaam. 'De dolfijn was vrijgelaten, en is inmiddels op weg naar huis.' fluisterde hij, en hij wees naar de ruimte van de receptie. Zijn stem trilde van ingehouden woede. 'En als ik dat stuk lopende incompetentie van een Jones moet geloven, heeft de dolfijn een spoor van vernieling achter gelaten.' Steele knikte begrijpend, en fluisterde '..en ieder spoor bied mogelijk aanknopingspunten....' De president liep terug naar zijn bureau. 'Correct.' zei hij, 'en dat is in dit geval onacceptabel.'

Steele knikte opnieuw. Hij zei het enige wat hij op zo´n moment kon zeggen. 'Geen zorgen, meneer de president. Ik zorg er voor dat het goed komt.' De president had zijn blik weer op de duisternis gericht. 'Goed.' zei de president. 'De departementen van Staat en van Binnenlandse Veiligheid staan tot je beschikking.'

Steele wreef met zijn hand door zijn stugge haar. Zijn vrouw had hem er die ochtend subtiel op attent gemaakt dat zijn zwarte kroeshaar grijs begon te kleuren bij zijn slapen. Hij zou haar weer moeten bellen. -Ze zal weer alleen slapen vannacht.-

'Dank u wel, meneer de president.' zei hij, en hij draaide zich om.

Hij liep naar de receptie, vroeg Jones om te blijven wachten, en begon met de hulp van zijn secretaresse zijn hulptroepen op te trommelen.