De hoge militair, een rijzige man van in de vijftig, met wat de minister president in privékringen een ‘droeve hondenkop’ pleegde te noemen, liep rond de vergadertafels heen, die in een carré waren opgesteld, en boog zich over de schouder van de minister president. “Kunt u deze sessie tien minuten uitstellen? De minister van defensie wil u graag persoonlijk briefen.” De minister president tikte geïrriteerd met een pennendop op zijn notitieblok, en verzuchtte.”Waar is hij? Waarom is hij niet hier?” De militair krabde in zijn nek. “De informatie komt net binnen, meneer de minister president. Mijn baas verzoekt u hem…” de militair keek wat moeilijk om zich heen, naar het crisisteam dat aan verschillende telefoonverbindingen met lokale hulpverleners, en aan televisiebeelden en nieuwssites gekluisterd was. `…alleen te spreken.`
De minister president vloekte hartgrondig, wat de minister van landbouw, en de minister van binnenlandse zaken elkaar met opgetrokken wenkbrauwen aan deed kijken. Ze kwamen, net als de minister president, beiden van de grootste christelijke partij van het land, maar zij konden het ketterse taalgebruik van de president van hun land nauwelijks velen. De minister president stond op uit zijn stoel, en hoewel hij nog niet tot de schouders reikte van de hoge militair, was zijn autoriteit ontegenzeggelijk. `Ik wil hem per direct aan de telefoon, in mijn kantoor. Per direct!`
De minister president liep langs de rijzige militair, om de vergadertafels heen de ruimte uit. Vele ogen bleven op de militair gericht. Deze hoestte in zijn vuist, en volgde toen dezelfde weg naar buiten.
De minister van binnenlandse zaken vroeg om aandacht en vervolgde zijn verhaal. Het werd zijn publiek al snel duidelijk dat de feiten die hij presenteerde niets toe voegden aan de karige bulletpoints die al de hele avond onderaan de televisiebeelden werden opgesomd.
Toen de minister president zijn kantoor binnen stapte, ging de telefoon op zijn bureau over. Het was zijn secretaresse. ‘Henk Bruin op lijn 1.’zei ze, en verbrak de verbinding. De president nam plaats op zijn ergonomische bureaustoel, waarvan de rugleuning hem de mogelijkheid bood wat achterover te zakken. Hij zuchtte, reikte naar voren, en toetste de speakertoets en de knipperende knop van lijn 1 in. ‘Henk!’riep de minister president. De telefoon kraakte. Het was een verbinding met de mobiele telefoon van Bruin, die blijkbaar in gestrekte pas aan het lopen was. Hij hijgde in de hoorn. ‘Meneer de minister president, goedemiddag. Mag ik u vragen, wat herinnert u zich van de Nederlandse militaire bijdrage aan de golfoorlog?’
De minister president zijn mond viel open. Hij boog zich naar de telefoon en foeterde + ‘Mijn halve land staat onder water! Er liggen mensen te creperen in een treinwrak waar niemand bij kan komen, en jij wilt herinneringen ophalen aan de eerste golfoorlog?’
De deur van het kantoor vloog open. Henk Bruin stapte binnen, klapte zijn mobiele telefoon dicht, sloot de deur, en kwam voor het bureau van de minister president staan.
‘Er is een verband.’zei Bruin. Hij krabde even in zijn zwarte krullen boven zijn voorhoofd. ´De Nederlandse bijdrage bleef niet beperkt tot Patriotraketten, marineschepen en geneeskundige hulp. Het was ook een… ´Bruin keek om zich heen… ´Zijn we alleen?´ De minister president kneep in de armleuningen van zijn stoel, en keek Bruin aan, over de bovenrand van zijn bril. “En wat?”, vroeg de minister president.
`En olie.` zei Bruin. ´Direct uit de Noordzee gepompt naar Noord Duitsland. Minister President, er staan twee booreilanden in de Noordzee die maar 1 klant bedienen. Het defensieapparaat van de Verenigde Staten. Wij zijn de logistieke partner. We leveren de olie aan door ondergrondse pijpleidingen. Door een leidingbreuk in de Noordzee is zeewater die leidingen in gezogen, dat met honderden kubieke meters per minuut de polder in is gepompt. De apparatuur was afgesteld op de viscositeit van olie, en de leidingen zijn achter de dijken gebarsten door de overdruk.´´
De minister president bleef doodstil zitten. Bruin peuterde een hagelwitte zakdoek uit zijn broekzak, en bette zijn voorhoofd.
De ogen van de minister president dwaalden af. ´Geen dijkdoorbraak.´ fluisterde hij.
Bruin kuchte. `Een leidingbreuk.` Hij keek weer op naar de leider van zijn land. `Er word niet meer gepompt. De gemalen doen hun werk. Het water zal snel gaan dalen. Het grootste probleem ligt wellicht in hoe we dit gaan uitleggen.´
Beiden schrokken op. De telefoon ging. De minister president pakte de hoorn op. ´Wat?´Het was zijn minister van binnenlandse zaken en van veiligheid. Die sprak over berichten van een ‘historisch’ grote olievlek op de Noordzee. “Ik kom er aan.” zei de minister president. Hij legde de hoorn op de telefoon, keek vijf seconden uit het raam over de hofvijver. De straatlichten sprongen aan.
Hij draaide zich naar Bruin. “We leggen dit uit middels de waarheid, Henk. Er zijn geen alternatieven.”
De minister president liet Henk achter in zijn kantoor, en liep naar de kantoorruimte van het crisisteam. Henk Bruin stond op, klapte zijn mobiele telefoon open, sloot de deur van het kantoor, en wachtte tot de telefoon aan de andere kant werd opgenomen. Hij sprak zeven woorden die geen letterlijke betekenis leken te hebben, maar die de politiek van zijn land zouden doen kantelen.
“Mister Secretary. The dolphin will be released.”
Hij was echt heel erg content met zichzelf, hij waande zich nu heel machtig zoals hij op school ook droomde van een leven als geheim agent, net als James Bond aan niemand verantwoordelijkheid afleggen, en een vergunning tot moorden, hij voelde de positieve spanning in elk vezel van zijn lichaam, hij was helemaal het mannetje toen de koffie juffrouw binnen kwam, hij was zo content met zich zelf waardoor hij niet zag dat het niet dezelfde was als de gene die de laatste 14,5 jaar de koffie en thee rond bracht, "Nee ik hoef niets dank je wel, Klaartje", maar het was niet Klaartje en ze was ook niet van plan weg te gaan, ze duwde professioneel en snel de kar met thee en koffie naar binnen, en trok een revolver, "Ik vertel je wat we gaan doen" zei de vrouw met een heel licht US accent, ik ga je een lekker kopje koffie inschenken en dan gaan we jou verder rol even snel doornemen, want er is weinig tijd, hij is behoorlijk geschrokken maar voel nog steeds de spanning van het spel en drinkt zonder argwaan de koffie die hem wordt op gedrongen, de koffie juffrouw begint een verhaal: "De secretary is zeer tevreden met jou inzet." Toen het gif begon te werken zat de jongensachtige glimlach nog altijd op zijn gezicht, die glimlach zou hij enige dagen later mee nemen zijn graf in....
De koffie juffrouw had nog meer opdrachten, ze moest zich ervan verwittigen dat er niets zou uitlekken van de geheime afspraken met de Nederlandse defensie, politiek in deze tijd met europa lag gevoelig (in de ogen van de Amerikanen socialistische west europa) zeker als het ligt aan inmenging in de defensie strategieën van een desalniettemin klein landje maar wel een klein landje dat altijd een grote mond opzet.
De opdracht was om tegen elke prijs uitlekken van de geheime samenwerking te voorkomen, moord was maar één van de vele middelen die tot haar beschikking waren gesteld. Ook de koffie juffrouw had het moeten bezuren, het auto ongeluk wat ze eerder die dag gehad heeft is natuurlijk puur toevallig en heeft geen samenhang met de aan hartfalen overleden Henk Bruin, natuurlijk was het gif verder niet te traceren en zou zijn zwakke hart als doodsoorzaak worden gezien, maar ook was ze nog niet klaar want wat de codewoorden (The dolphin is released) betekende was dat de president, of een van zijn woordvooerders, wilde dat wat geheim moest blijven openbaren, ze moest zo snel mogelijk een meeting opzetten met de backup van de inmiddelse vermoorde spion, ook moest zo lang mogelijk het lijk van meneer de Bruin verborgen blijven. Ze had het al helemaal uitgedacht en verborg het lijk in een van de vier schoonmaakkasten. hierna pakte ze haar mobiel en probeerde....
De koffie juffrouw had nog meer opdrachten, ze moest zich ervan verwittigen dat er niets zou uitlekken van de geheime afspraken met de Nederlandse defensie, politiek in deze tijd met europa lag gevoelig (in de ogen van de Amerikanen socialistische west europa) zeker als het ligt aan inmenging in de defensie strategieën van een desalniettemin klein landje maar wel een klein landje dat altijd een grote mond opzet.
De opdracht was om tegen elke prijs uitlekken van de geheime samenwerking te voorkomen, moord was maar één van de vele middelen die tot haar beschikking waren gesteld. Ook de koffie juffrouw had het moeten bezuren, het auto ongeluk wat ze eerder die dag gehad heeft is natuurlijk puur toevallig en heeft geen samenhang met de aan hartfalen overleden Henk Bruin, natuurlijk was het gif verder niet te traceren en zou zijn zwakke hart als doodsoorzaak worden gezien, maar ook was ze nog niet klaar want wat de codewoorden (The dolphin is released) betekende was dat de president, of een van zijn woordvooerders, wilde dat wat geheim moest blijven openbaren, ze moest zo snel mogelijk een meeting opzetten met de backup van de inmiddelse vermoorde spion, ook moest zo lang mogelijk het lijk van meneer de Bruin verborgen blijven. Ze had het al helemaal uitgedacht en verborg het lijk in een van de vier schoonmaakkasten. hierna pakte ze haar mobiel en probeerde....
haar contactlijst te openen. Het scherm van haar telefoon reageerde niet. Het gaf de tijd aan, en met een drietal stralende zonnetjes een weersvoorspelling voor de volgende drie dagen. Maar het reageerde niet op de start button, en niet op de ‘Contacts’ optie. “Fucking Windows Mobile piece of crap..” biste ze tussen haar hagelwitte tanden door, en draaide het toestel om, om de batterij eruit te wippen. In dit soort situaties de enige manier om het toestel te resetten.
Op dat moment sloeg de halfgesloten deur van de schoonmaakkast open, en kapseisde het lichaam van Henk Bruin als een zak aardappelen de gang in.
Vlak voor de voeten van de secretaresse van de minister president, die op dat moment net de gang in kwam gelopen.
Dit was hoe het de secretaresse verging.
Ze was jong en ambitieus, en ze had de beste baan die ze zich had kunnen wensen. Ze verdiende een schijntje van wat haar toegevoegde waarde was. Ze wist het. Ze wist ook dat de beter betalende banen later voor het oprapen zouden liggen. Ze had de tijd. Intussen beheerde ze de agenda van de minister president met vaste hand. Een vaste hand die de kleurrijke en chaotische minister president uitstekend kon gebruiken.
Het was geen doorsnee sollicitatiegesprek geweest dat haar hier had gebracht. Het waren vele, lange, en intense sessies geweest. Haar doopceel was gelicht, en die van haar vriend, en die van haar familie. Die van haar klasgenoten. Haar jaloerse klasgenoten. Ze ging niet voor een gewone baan. Of zoals de minister president haar had gezegd. ‘Dit is niet je vorige baan.’
En ze was geinstrueerd. Bovenal, en met bijna irriterende regelmaat op het gebied van veiligheid. Dus nog voordat ze het levenloze lichaam aan haar voeten als dat van de minister van buitenlandse zaken had herkend, had ze de grijze paniekknop die aan haar broekriem zwengelde al ingedrukt.
In het kantoorgebouw rond het kantoor van de minister president, en in de Kolonien aan de overkant, begon iedere telefoon een kort repeterende tweetonig geluid te genereren.
De secretaresse verbaasde zich over de kracht van de inslag. Ze had een pijn verwacht. Een brandende pijn, wellicht, van de gloeiend hete kogel. Maar het was de enorme kracht waarmee de kogel haar raakte, die haar achterover deed tuimelen. En zo stierf ze verbaasd, en voordat ze enige pijn voelde, op het moment dat de tweede kogel haar tussen de ogen trof.
Improviseren was haar tweede natuur, als het al niet haar eerste is, maar in dit geval is het natuurlijk ook wel bijzonder onhandig, natuurlijk waren er omstandigheden waardoor dit gebeuren kon ten eerste heeft ze haar maandelijkse periode, nog niet gehad, terwijl ze toch echt niet aan kinderen moet denken, echter haar uiterlijk, met haar volle donkere bruine ogen steken fel af tegen het oogwit , haar hagel witte tanden geven haar een supergezond uiterlijk ook Cupmaat C en haar slanke middeltje en tenslotte haar volle gekrulde haar bos (en vaak gewaagde kleding, korte rokjes open truitjes) trekt heel veel geile mannetjes aan, de meeste van die mannetjes kon ze met gemak afwimpelen omdat ze het allemaal wel een keer gehad of gezien had maar zo eens in de tijd komt er een man langs die ze niet kan weerstaan, ook heeft ze wel eens wat anders nodig als de douchekop, zeker als ze een gevaarlijk missie heeft kan de spanning nog wel eens naebben en dan is een wilde avond met supersex een welkome afleiding, dit gewillig stuk vlees dat ze had genomen alsof haar leven er vanaf hing, zo erg dat het condoom was gescheurd, ze had nog wel de morning after pil genomen maar misschien wel niet op tijd door de drank en de vermoeidheid was ze er niet aan toe gekomen om het meteen "De morning after" in te nemen, maar meer de volgende nacht. ze had zich al gehele maand veel zorgen gemaakt mensen vermoorden is één ding maar je eigen kind .... daarin was ze misschien een beetje kinderachtig. Ook van huis uit, haar gezin kwam uit de Biblebelt uit het zuiden van de US, was Pro-Live het speerpunt van haar godsdienstzieke ouders geweest. ze trok zich op zich niet veel aan van haar ouders maar op dit punt was ze meer geïndoctrineerd geraakt dan welk ander moralistische opvoedings punt dat haar ouders er in hebben proberen te slaan.
Ten tweede had ze een bloed hekel aan "De Nederlanden" het was hier koud, nat en de mensen hier waren zo.... europees, en wat ze ergste vond was dat alle mensen hier Kaas aten al waren het de zoetste snoepjes en dan nog maar te zwijgen over de zogenaamde regering hier wat een stelletje watjes zijn dat, "The President" van DE NEDERLANDEN leek meer op een kinderfilm held dan een echte president zoals de republikeinse spierballen president waar zij 9/10 voor zou kiezen, dat had meer met haar beroep en instelling te maken dan met haar opvoeding.
En wat dacht je van al die mensen hier die zogenaamd hun talen spraken en daar zo trots op waren oh nee ze haatte dit volkje en had geen enkele moeite er een paar om te leggen, maar dan moest het wel op een professionele manier, en niet dat er halverwege haar opdracht over al lijken uit de kast kwamen vallen, maar goed ze moest improviseren eerst maar eens …
Ten tweede had ze een bloed hekel aan "De Nederlanden" het was hier koud, nat en de mensen hier waren zo.... europees, en wat ze ergste vond was dat alle mensen hier Kaas aten al waren het de zoetste snoepjes en dan nog maar te zwijgen over de zogenaamde regering hier wat een stelletje watjes zijn dat, "The President" van DE NEDERLANDEN leek meer op een kinderfilm held dan een echte president zoals de republikeinse spierballen president waar zij 9/10 voor zou kiezen, dat had meer met haar beroep en instelling te maken dan met haar opvoeding.
En wat dacht je van al die mensen hier die zogenaamd hun talen spraken en daar zo trots op waren oh nee ze haatte dit volkje en had geen enkele moeite er een paar om te leggen, maar dan moest het wel op een professionele manier, en niet dat er halverwege haar opdracht over al lijken uit de kast kwamen vallen, maar goed ze moest improviseren eerst maar eens …
Ze stak haar pistool weg in het schouderholster, en liep terug naar het kantoor van de minister president, waar haar trolley nog stond. Het lukte haar om ongezien haar trolley op te pikken uit het kantoor van de minister president, en zo, in de vermomming van een invallende koffiejuvrouw van de cateringdienst, die geen idee had waarom er zoveel teloons overgingen, en waarom er beveiliging door de gangen rende, de trolley terug te plaatsen in de keuken, lukte het haar via de dienstuitgang de parkeergarage binnen te komen. Ze had pech gehad met slecht sluitende kastdeuren en met een gescheurd condoom. Maar ze had het geluk dat de persoon die op die avond de slagboom van de parkeergarage bediende een invalskracht was, die niet wist dat de tweetonige ringtone van de IP phone op zijn balie betekende dat het binnenhof hermetisch afgesloten moest blijven. Zo kon ze haar, speciaal voor de gelegenheid aangeschafte, roestige Golf GTI zonder problemen richting de rondweg sturen.
Het nieuws van Henk Bruin´s dood was de crisisruimte binnen gekomen samen met de beveilingsdienst, die de minister president met drie man had omringd. Drie even brede ruggen, in drie donkerblauwe colberts gestoken, sloten hem af van de buitenwereld, terwijl hij door de gangen werd geleid. De hermetische afsluiting van het binnenhof had enkele gaten gelaten, die volgens draaiboek werden open gelaten door de binnenlandse veiligheidsdienst. Door een van die gaten werd de minister president naar een veiliger onderkomen geloodst. Door andere gaten werden veiligheidspersoneel en bewindvoerders binnen gelaten.
Dit was hoe het Ed verging
´Shit´ zei Ed. Ed moest Petra spreken. Hij liep zijn kleine kantoorruimte binnen en sloot de deur achter hem. Een kleine televisie in een diepe boekenkast toonde de persvoorlichtster van de minister president. ´…om de volksvertegenwoordiging te informeren over de laatste stand van zaken op deze dag van historische rampspoed…´. Ed schoof wat papieren opzij en toetste een geheugentoets op de zwarte telefoon op zijn bureau in. Hij liet de telefoon op de speaker overgaan. ´Shit.´ mompelde hij, en draaide zich om. Hij stootte een kleine stapel mappen van zijn bureau, die besloten hun inhoud voor zijn voeten over de grond te verspreiden en te vermengen. Hij stapte over de papieren langs zijn bureau en stak een arm uit om de televisie zachter te zetten.
Ergens had hij een afstandbediening. Maar hij had nooit de tijd om hem te vinden.
’Hi Ed. Met Petra.’ Ed hoorde de ruis van de straat op de achtergond.
’Hi Petra. Waar ben je?’ Ed graaide, met zijn hoofd naar de telefoon gedraaid, vergeefs blind naar de volumeknop.
’Ik stap net uit Haga. Ik kom bij Stefan vandaan.’ Het Hagaziekenhuis. Dat betekende dat ze in ieder geval nog in Den Haag was.
‘Dan ben je in de buurt. Dat is mooi, want je word verwacht.’ Ed schakelde de televisie uit.
’Door wie?’
Ed ontving een sms bericht, dat hem naar zijn mobiel deed kijken. Hij gaf antwoord aan Petra terwijl hij het bericht opende.
’Cornelis wil je voorlichten over de stand van zaken omtrent de situatie.’ Hij hoorde Petra schamper lachen.
’Binnenlandse zaken kan mij ook bellen voor een update. Ik heb het laatste uur tot mijn knieen in de desbetreffende situatie gezeten.’
Ed las het bericht en viel stil.
’Ed…?’
Ed had een bericht ontvangen van de staatsecretaris van transport, die met zijn blackberry onder tafel gehouden, vanuit de crisisruimte zijn persvoorlichter op de hoogte had gebracht van het laatste nieuws, en tegelijkertijd een oneerbaar voorstel deed voor de aanzet tot een politiek steekspel.
<*SMS berichten”*>
H.Bruin dood’gevonden. MP secure. Maak Petra zichtbaar!
11 Sept 2016 20:07
Van : Casper Hendrix
Ed was in een "state of shock", natuurlijk waren hier draaiboeken voor en was dit wel eens in een verloren kwartiertje besproken, maar nooit had hij kunnen bevroeden dat dit soort taferelen zich ook in Nederland gingen afspelen. Hij vroeg zich af wat dit kabinet allemaal fout gedaan heeft dat dit soort dingen zich allemaal afspeelde in deze periode, hij was nauwelijks godsdienstig opgevoed maar vroeg zich wel af of Gods toorn op dit kabinet was afgedaald...
Hij kwam langzaam met zijn beide benen op de grond dit land had Ed nodig en snel ook, een kabinetslid dood, was hij vermoord Ed wist het niet, ziek? Hij moest snel weer bij zijn positieve zien te komen en snel het draaiboek zien af te spelen in zijn hoofd, eerst moest alles achter de schermen geregeld worden voordat er ook maar gedacht kan worden over naar de pers gaan.
Eerst moest hij een manier vinden om het Petra te vertellen, ze heeft al zoveel te verduren gehad de laatste dag dat hij niet zeker wist of zij niet zou doordraaien bij het horen van een nieuwe tegenvaller van deze omvang.
En natuurlijk wist Ed nog niet hoe hij om het leven was gekomen, hij zag de minster al verdrinken in het water van de polder, toch vond hij het raar daar die minister meer naar het oosten woont en daar niets te zoeken heeft, hm... Ed bleef wel met wat vragen zitten, ook had hij begrepen dat de MP is weggevoerd door de beveiliging, dus Petra moest voorbereid op haar nieuwe taak. Die taak bestaat uit aanvoeren van het kabinet. Ed was hier niet al te blij mee, dit komt omdat hij in de verste verte geen zicht op heeft of ze wel opgewassen is voor deze taak, en zeker onder deze omstandigheden. De enige reden dat ze was gekozen tot vice-president was om de onderhandelingen rond te krijgen.
Petra .. die intussen verschrikt op zag toen ze het ziekenhuis uitkwam en twee brancards uit een lijkwagen zag komen, ze zag een bekende meelopen, ze ving nog iets op van "schande" en "dat dit in Nederland gebeurd." ze keek nog met vragende blik naar een bekende van haar van het torentje, maar kreeg geen antwoorden, "..uhm ...ED" fluisterde Petra, "Ik loop hier net langs twee lijkzakken", "kun je me a.u.b. vertellen wat er aan de hand is", ze voelde al haar zekerheden vervagen en uit elkaar spatten in honderden, nee duizenden kleine balletjes tot er niets overbleef en ze nu toch echt oog in oog stond met de grote boze wereld.
"twee lijkzakken?” vroeg Ed verbaast, "ik krijg net bericht dat onze minister van defensie dood is, maar kun je voor mij uitzoeken wie er in die tweede lijkzak zit Petra, ik denk dat het wel belangrijk is, ik wilde je het niet eerder vertellen maar probeer zo snel mogelijk erachter te komen wat er gebeurd is, ik ben bang dat de informatie die ik krijg wel eens heel gekleurd kan zijn."
"Godverdomme"; vloekte Petra nu heel hard, "ik ben toch verdomme James Bond niet, ik ben een Fractie voorzitster, en nu wil je me als een of andere film held spion laten spelen".
Ed heel zalvend: "Wind je niet zo op Petra, ik vraag je gewoon om even iets uit te zoeken geen reden om zo te reageren"
Hij kwam langzaam met zijn beide benen op de grond dit land had Ed nodig en snel ook, een kabinetslid dood, was hij vermoord Ed wist het niet, ziek? Hij moest snel weer bij zijn positieve zien te komen en snel het draaiboek zien af te spelen in zijn hoofd, eerst moest alles achter de schermen geregeld worden voordat er ook maar gedacht kan worden over naar de pers gaan.
Eerst moest hij een manier vinden om het Petra te vertellen, ze heeft al zoveel te verduren gehad de laatste dag dat hij niet zeker wist of zij niet zou doordraaien bij het horen van een nieuwe tegenvaller van deze omvang.
En natuurlijk wist Ed nog niet hoe hij om het leven was gekomen, hij zag de minster al verdrinken in het water van de polder, toch vond hij het raar daar die minister meer naar het oosten woont en daar niets te zoeken heeft, hm... Ed bleef wel met wat vragen zitten, ook had hij begrepen dat de MP is weggevoerd door de beveiliging, dus Petra moest voorbereid op haar nieuwe taak. Die taak bestaat uit aanvoeren van het kabinet. Ed was hier niet al te blij mee, dit komt omdat hij in de verste verte geen zicht op heeft of ze wel opgewassen is voor deze taak, en zeker onder deze omstandigheden. De enige reden dat ze was gekozen tot vice-president was om de onderhandelingen rond te krijgen.
Petra .. die intussen verschrikt op zag toen ze het ziekenhuis uitkwam en twee brancards uit een lijkwagen zag komen, ze zag een bekende meelopen, ze ving nog iets op van "schande" en "dat dit in Nederland gebeurd." ze keek nog met vragende blik naar een bekende van haar van het torentje, maar kreeg geen antwoorden, "..uhm ...ED" fluisterde Petra, "Ik loop hier net langs twee lijkzakken", "kun je me a.u.b. vertellen wat er aan de hand is", ze voelde al haar zekerheden vervagen en uit elkaar spatten in honderden, nee duizenden kleine balletjes tot er niets overbleef en ze nu toch echt oog in oog stond met de grote boze wereld.
"twee lijkzakken?” vroeg Ed verbaast, "ik krijg net bericht dat onze minister van defensie dood is, maar kun je voor mij uitzoeken wie er in die tweede lijkzak zit Petra, ik denk dat het wel belangrijk is, ik wilde je het niet eerder vertellen maar probeer zo snel mogelijk erachter te komen wat er gebeurd is, ik ben bang dat de informatie die ik krijg wel eens heel gekleurd kan zijn."
"Godverdomme"; vloekte Petra nu heel hard, "ik ben toch verdomme James Bond niet, ik ben een Fractie voorzitster, en nu wil je me als een of andere film held spion laten spelen".
Ed heel zalvend: "Wind je niet zo op Petra, ik vraag je gewoon om even iets uit te zoeken geen reden om zo te reageren"
Ondanks het feit dat het een windstille, wat zwoele avond was, liep er een koude rilling langs Petra’s rug. Ze zag de zware, zwarte zakken op de brancards door een kleine schuifdeur naar binnen gebracht worden. Ze huiverde. De levenloze schaduwen uit de verwrongen treinwagon omringden haar opnieuw. Ze was teveel benaderd door de dood, vandaag. De radeloze woede die zich van haar had meester gemaakt was gericht op die grimmige grijpgraag, die met teveel gretigheid en willekeur met zijn zeis leek te zwaaien. Ze sloot een moment haar ogen, en haalde diep adem. Toen ze opnieuw sprak had haar stem zich teruggeschroefd tot een hese fluistertoon. ‘Hoe weet je dat hij hierbij is?’
Ed stond op uit zijn bureaustoel. Hij wreef in zijn handen. ‘Ik weet het niet zeker. Maar het is waarschijnlijk dat Bruin erbij is.´ Ed wierp een blik op de rug van zijn rechterhand, die hij met gebogen arm voor zich uit hield. De hand trilde oncontroleerbaar. Hij balde de hand tot een vuist, en vervolgde ; ´het autopsiecentrum van Haga wordt gebruikt door de binnenlandse veiligheidsdienst. Slachtoffers van de treinramp, en de overstroming zullen worden overgebracht naar lokale uitvaartcentra, of, in het geval de slachtoffers niet ter plaatse kunnen worden geidentificeerd, naar een van de twee MCH opleidingsziekenhuizen.´ hij hoorde Petra grommen. ´Hoe weet je dat allemaal?´vroeg ze. Ed trok zijn wenkbrauwen op. Hij moest zich inhouden. De aandrang om te vragen waarom Petra zelf niet op de hoogte was van de standaard procedures, die in de Haagse rampenplannen waren opgenomen, was erg groot. ‘Het is mijn vak.’ zei Ed. Zijn mond vertrok. Hij had in zijn oren te verbeten, te kortaf geklonken. Met een schuine blik keek hij naar de telefoon, in ietwat angstige afwachting van Petra´s reactie.
Petra was naar haar auto gelopen, en had de achterklep geopend. Ze trok met haar linkerhand een grote bruine envelop uit een van de twee ambtskoffers die in haar kofferbak stonden. Haar vertrouwde ambtskoffers. Die versleten, verveelde tweeling vol beleidplannen en budgetten. De opengeklapte koffer gaapte haar de famillaire geur van versleten leer tegemoet. ‘Ik zal kijken wat ik kan achterhalen.’ zei ze in de telefoon. Haar stem had zich weer hersteld, hetgeen bijdroeg aan haar zelfverzekerdheid. Ze verbrak de verbinding, en liep terug terug naar de hoofdingang van het Haga ziekenhuis.
Petra liep langs de schuifdeur, waarachter de brancards waren verdwenen. De lichten achter de smalle deur waren weer gedoofd. Het leek alsof de brancards daar nooit naar binnen waren gedragen, het leek alsof ze naar een in onbruik geraakte personeelsingang keek.
Ze liep door naar de hoofdingang, en liep door de draaideur en doelgericht naar de informatiebalie. Daar toonde ze de envelop die, zo vertelde Petra de verbouwereerde, jeugdige portier achter de balie, ‘belangwekkende informatie aangaande de klus die zojuist was binnengedragen voor de dienst doende patholoog anatoom´ bevatte. Ze vertelde daarbij niet dat de envelop een ambtelijke studie naar de financiele vooruitzichten van het streekvervoer in de zuidelijke provincies verborgen hield. Ze blufte zoals ze nog nooit had gebluft. Ze werd, zoals eerder op de dag, niet door rede, maar door adrenaline aangestuurd. Risico's op schandalen en kamervragen kwamen niet eens in haar op.
De portier pleegde een telefoontje. Daarna viel een stilte. Petra stak de envelop onder haar arm, en vroeg de portier naar de stand van zaken in het ziekenhuis, gezien de overstroming. De portier haalde kort zijn schouders op, en hield zijn handen open gehouden naar Petra. ´Mijn dienst is net begonnen. Ik heb geen idee. Gezien de drukte hier… ´, de portier wuifde met zijn rechterhand langs de informatiebalie, ´.. zal het wel meevallen.´
Achter haar klonk een iele beltoon, die de aankomst van een lift aankondigde. Petra keek om. Een millitair stapte uit de lift. De envelop gleed onder haar arm vandaan, viel schuisnweg op de gladde vloer, en schoof tegen de informatiebalie aan. ´Caldwell?´ vroeg ze. Ze voelde dat haar mond bleef openstaan.
Maar ze vroeg naar de bekende weg. Petra’s brein had nu de naam met de man die zij eerder had herkend, toen de brancards werden binnengedragen, verbonden. Caldwell had zijn zwarte overjas ergens achtergelaten, en stond voor haar in zijn uniform. Zo herkende ze de adviseur van Bruin onmiddelijk. Johnsie, werd hij genoemd, maar alleen in de wandelgangen, bij koffie-automaten, in onderonsjes en op onderling uitgewisselde Post-It memo’s.
Johnsie. Nooit in zijn bijzijn, werd hij zo genoemd. De volledige naam van de rijzige millitair was John C. Caldwell. De John C. werd in het, op angelsaksiche wjze uitgesproken, Nederlands tot Johnsie teruggebracht.
John C. Caldwell leidde het onderzoek. In Petra’s hoofd vielen een paar puzzelstukjes samen. Bruin was inderdaad een slachtoffer. Vermoedelijk het slachtoffer van een aanslag.
Ed stond op uit zijn bureaustoel. Hij wreef in zijn handen. ‘Ik weet het niet zeker. Maar het is waarschijnlijk dat Bruin erbij is.´ Ed wierp een blik op de rug van zijn rechterhand, die hij met gebogen arm voor zich uit hield. De hand trilde oncontroleerbaar. Hij balde de hand tot een vuist, en vervolgde ; ´het autopsiecentrum van Haga wordt gebruikt door de binnenlandse veiligheidsdienst. Slachtoffers van de treinramp, en de overstroming zullen worden overgebracht naar lokale uitvaartcentra, of, in het geval de slachtoffers niet ter plaatse kunnen worden geidentificeerd, naar een van de twee MCH opleidingsziekenhuizen.´ hij hoorde Petra grommen. ´Hoe weet je dat allemaal?´vroeg ze. Ed trok zijn wenkbrauwen op. Hij moest zich inhouden. De aandrang om te vragen waarom Petra zelf niet op de hoogte was van de standaard procedures, die in de Haagse rampenplannen waren opgenomen, was erg groot. ‘Het is mijn vak.’ zei Ed. Zijn mond vertrok. Hij had in zijn oren te verbeten, te kortaf geklonken. Met een schuine blik keek hij naar de telefoon, in ietwat angstige afwachting van Petra´s reactie.
Petra was naar haar auto gelopen, en had de achterklep geopend. Ze trok met haar linkerhand een grote bruine envelop uit een van de twee ambtskoffers die in haar kofferbak stonden. Haar vertrouwde ambtskoffers. Die versleten, verveelde tweeling vol beleidplannen en budgetten. De opengeklapte koffer gaapte haar de famillaire geur van versleten leer tegemoet. ‘Ik zal kijken wat ik kan achterhalen.’ zei ze in de telefoon. Haar stem had zich weer hersteld, hetgeen bijdroeg aan haar zelfverzekerdheid. Ze verbrak de verbinding, en liep terug terug naar de hoofdingang van het Haga ziekenhuis.
Petra liep langs de schuifdeur, waarachter de brancards waren verdwenen. De lichten achter de smalle deur waren weer gedoofd. Het leek alsof de brancards daar nooit naar binnen waren gedragen, het leek alsof ze naar een in onbruik geraakte personeelsingang keek.
Ze liep door naar de hoofdingang, en liep door de draaideur en doelgericht naar de informatiebalie. Daar toonde ze de envelop die, zo vertelde Petra de verbouwereerde, jeugdige portier achter de balie, ‘belangwekkende informatie aangaande de klus die zojuist was binnengedragen voor de dienst doende patholoog anatoom´ bevatte. Ze vertelde daarbij niet dat de envelop een ambtelijke studie naar de financiele vooruitzichten van het streekvervoer in de zuidelijke provincies verborgen hield. Ze blufte zoals ze nog nooit had gebluft. Ze werd, zoals eerder op de dag, niet door rede, maar door adrenaline aangestuurd. Risico's op schandalen en kamervragen kwamen niet eens in haar op.
De portier pleegde een telefoontje. Daarna viel een stilte. Petra stak de envelop onder haar arm, en vroeg de portier naar de stand van zaken in het ziekenhuis, gezien de overstroming. De portier haalde kort zijn schouders op, en hield zijn handen open gehouden naar Petra. ´Mijn dienst is net begonnen. Ik heb geen idee. Gezien de drukte hier… ´, de portier wuifde met zijn rechterhand langs de informatiebalie, ´.. zal het wel meevallen.´
Achter haar klonk een iele beltoon, die de aankomst van een lift aankondigde. Petra keek om. Een millitair stapte uit de lift. De envelop gleed onder haar arm vandaan, viel schuisnweg op de gladde vloer, en schoof tegen de informatiebalie aan. ´Caldwell?´ vroeg ze. Ze voelde dat haar mond bleef openstaan.
Maar ze vroeg naar de bekende weg. Petra’s brein had nu de naam met de man die zij eerder had herkend, toen de brancards werden binnengedragen, verbonden. Caldwell had zijn zwarte overjas ergens achtergelaten, en stond voor haar in zijn uniform. Zo herkende ze de adviseur van Bruin onmiddelijk. Johnsie, werd hij genoemd, maar alleen in de wandelgangen, bij koffie-automaten, in onderonsjes en op onderling uitgewisselde Post-It memo’s.
Johnsie. Nooit in zijn bijzijn, werd hij zo genoemd. De volledige naam van de rijzige millitair was John C. Caldwell. De John C. werd in het, op angelsaksiche wjze uitgesproken, Nederlands tot Johnsie teruggebracht.
John C. Caldwell leidde het onderzoek. In Petra’s hoofd vielen een paar puzzelstukjes samen. Bruin was inderdaad een slachtoffer. Vermoedelijk het slachtoffer van een aanslag.
Maar wie was de andere die in die lijkzak is afgevoerd een andere minister of staatssecretaris? Er zat niets anders op dan het te vragen aan JohnC,
Ze begon heel voorzichtig: "Ik weet dat we nooit de grootste vrienden geweest zijn, John, maar ik zag net twee lijkzakken naar binnen gaan, kun je mij ook vertellen wie naast Bruijn die andere is." John Kuchte een beetje formeel en zette zijn Pet recht:
"Mw de fractie voorzitster, ik hou van U directe manier van communiceren, we kunnen zelfs nog wel wat mensen als U gebruiken in onze kringen." Meer beleeft dan gemeend antwoordde Petra; "Dat is erg aardig van U, maar laten we onze aandacht richten op vandaag, wie gingen daarnet naar binnen."
"Koppig vrouwtje"; ging John C verder
"Hij dacht er even over na dat hij vrouwen met pit toch wel erg bewonderde en hij ze zo het liefst had, jammer dat deze zo verdomd 'groen' was, ja, en niet legergroen, grapte hij naar zichzelf" opdat hij even later met een glimlach op zijn gezicht tegenover Petra stond. Wiens gezicht een stuk minder vrolijk stond, voelde zich nu een beetje in de maling genomen,
"John C, zullen we een beetje serieus en/of professioneel blijven" snibde Petra nu,
John C vertelde nu in zijn eigen woorden wat hij had gezien vandaag, inclusief dood van de secataresse, maar natuurlijk alle geclassificeerde informatie eruit latend,
"Mijn taak is uit te zoeken wat hier gebeurd is" zijn toon was opeens weer heel serieus, nog voor hij zijn verhaal kon afsluiten vroeg Petra heel snel en heel brutaal: "Wat hebben jullie al gevonden", wat niet haar normale manier is van communiceren, hierdoor raakte John C zichtbaar een beetje van streek,
"nou uh..." probeerde hij nog pseudo-officieel, maar hij kon zijn zin niet afmaken, want officieel wist hij ook nog niets,
Petra vervolgde weer in haar journalistieke snelheid met: "Dat is niet zo heel veel, we zijn wel efficiënter van jou gewend, Meneer Caldwell".
Ze vatte het even samen voor deze officier: ‘De minister en de secretaresse van de MP zijn dood gevonden, nadat zijn alle protocollen in wering gegaan en is de Mp afgevoerd en bent u van de legerstaf benoemd tot leider van het onderzoek, echter heeft u tot op dit moment nog geen enkele clue. “: Ze keek heel zelfgenoegzaam na deze opsomming.
John Caldwell besefte nu heel goed dat hij snel met het één of andere lul verhaal moest komen om de gemoederen enigszins tot bedaren laten komen.
Hij zei echter voor nu: ”Dat klopt mevrouw”
Met fronsende wenkbrauwen zei Petra nu:”Waar om wordt de politie niet gewoon ingeschakeld voor dit onderzoek, ze hebben veel meer ervaring dan jullie, met dit soort dingen”
Ze begon heel voorzichtig: "Ik weet dat we nooit de grootste vrienden geweest zijn, John, maar ik zag net twee lijkzakken naar binnen gaan, kun je mij ook vertellen wie naast Bruijn die andere is." John Kuchte een beetje formeel en zette zijn Pet recht:
"Mw de fractie voorzitster, ik hou van U directe manier van communiceren, we kunnen zelfs nog wel wat mensen als U gebruiken in onze kringen." Meer beleeft dan gemeend antwoordde Petra; "Dat is erg aardig van U, maar laten we onze aandacht richten op vandaag, wie gingen daarnet naar binnen."
"Koppig vrouwtje"; ging John C verder
"Hij dacht er even over na dat hij vrouwen met pit toch wel erg bewonderde en hij ze zo het liefst had, jammer dat deze zo verdomd 'groen' was, ja, en niet legergroen, grapte hij naar zichzelf" opdat hij even later met een glimlach op zijn gezicht tegenover Petra stond. Wiens gezicht een stuk minder vrolijk stond, voelde zich nu een beetje in de maling genomen,
"John C, zullen we een beetje serieus en/of professioneel blijven" snibde Petra nu,
John C vertelde nu in zijn eigen woorden wat hij had gezien vandaag, inclusief dood van de secataresse, maar natuurlijk alle geclassificeerde informatie eruit latend,
"Mijn taak is uit te zoeken wat hier gebeurd is" zijn toon was opeens weer heel serieus, nog voor hij zijn verhaal kon afsluiten vroeg Petra heel snel en heel brutaal: "Wat hebben jullie al gevonden", wat niet haar normale manier is van communiceren, hierdoor raakte John C zichtbaar een beetje van streek,
"nou uh..." probeerde hij nog pseudo-officieel, maar hij kon zijn zin niet afmaken, want officieel wist hij ook nog niets,
Petra vervolgde weer in haar journalistieke snelheid met: "Dat is niet zo heel veel, we zijn wel efficiënter van jou gewend, Meneer Caldwell".
Ze vatte het even samen voor deze officier: ‘De minister en de secretaresse van de MP zijn dood gevonden, nadat zijn alle protocollen in wering gegaan en is de Mp afgevoerd en bent u van de legerstaf benoemd tot leider van het onderzoek, echter heeft u tot op dit moment nog geen enkele clue. “: Ze keek heel zelfgenoegzaam na deze opsomming.
John Caldwell besefte nu heel goed dat hij snel met het één of andere lul verhaal moest komen om de gemoederen enigszins tot bedaren laten komen.
Hij zei echter voor nu: ”Dat klopt mevrouw”
Met fronsende wenkbrauwen zei Petra nu:”Waar om wordt de politie niet gewoon ingeschakeld voor dit onderzoek, ze hebben veel meer ervaring dan jullie, met dit soort dingen”
John keek opzij. Een misprijzen schoof over zijn gelaat, hij veegde kort met een wijsvinger over zijn voorhoofd. ‘De rijksrecherche is bezig op de plaats delict. Ik ben hier om de eerste resultaten van de autopsie te horen.’ zei hij. ‘Aha.’ zei Petra, en ze viel stil. Ze schrok op door een kort repeterend piepgeluid. John gristte een telefoon van zijn broekriem. Petra wierp, terwijl John het beeldschermpje van zijn mobiel begon te bestuderen, een volgende vraag voor John zijn voeten. ‘Waarom ben jij dan hier, en niet bij de autopsie? ` John inhaleerde diep door zijn neus.‘Je bedoelt, waarom komt de patholoog anatoom zijn belangrijke gegevens niet zelf ophalen?` zei hij. Hij wierp een schuine blik op de bruine envelop die op de vloer, tegen de balie geschoven lag. Hun blikken kruistten, en Petra kon een halve grijns niet onderdrukken. ´Dat was een truukje.´ zei ze. `Je meent het.´John had niet sarcastischer kunnen klinken, en hij vervolgde : ´Ik kwam kijken wie ons wat probeerde wijs te maken. Ik had verwacht dat ik een journalist op het verkeerde been moest gaan zetten.´ Er viel een stilte. Petra tuitte haar lippen. ‘In plaats daarvan krijg je nu de kans mij op het verkeerde been te zetten.´ Ze keken elkaar aan. John zijn blik was blanco. Zonder oordelen. Ze had gevraagd om proffessionaliteit. Hij had die order opgevolgd.
´Krijg ik beveiliging?’ vroeg Petra. John schudde zijn hoofd. ´Alleen als de minister president iets overkomt. Die kans is momenteel erg klein.’ Petra knikte. ‘Mooi.’ zei ze. De toon van het gesprek was bijna aimabel geworden. Petra voelde dat de spanning uit de lucht was, en dat ze door de overdonderende omstandigheden van deze dag te delen hun verleden even konden vergeten, of althans korstondig konden negeren. John nam opnieuw het woord. ´Om op je vorige vraag terug te komen, het punt is…´ zei hij, met zijn opengeklapte telefoon zwaaiend, ´de patholoog anatoom zat thuis in bad. Hij is hier zojuist aangekomen.´
Petra bukte zich om de envelop op te rapen.
Plotseling krastte de wat zeurderige stem van de portier door de ruimte. ‘Zeg meneer..’ zei hij, en John keek verstoord naar hem om. Petra rechtte haar rug iets op, om een blik vlak over de balie in de richting van de portier te werpen. Haar handen grepen blind naar de envelop. De man achter de balie wees met zijn rechterhand naar de opgeheven linkerhand van John, en vervolgde op bitse toon. ‘wilt u hier geen gebruik maken van uw mobiel?’
Petra keek om naar John. Deze hield zijn blik strak op de portier gericht, en klapte zijn telefoon dicht. ‘Excuse me.’ zei hij. Petra trok haar wenkbrauwen op. Zijn Nederlands was vrijwel accentloos, maar in zijn Engels hoorde ze plotseling zijn zware Amerikaanse accent weer terug. Ze wist niet zeker of John zich tegenover de portier had geexcuseerd, of tegenover haar, maar hij liep zonder verder om te kijken terug naar de lift. ‘Wees voorzichtig.’ zei John, zonder om te kijken. ‘Het is een gevaarlijke dag voor hoogwaardigheidsbekleders.’ Petra vloekte binnensmonds. Onderkoelde klootzak. Onder deze omstandigheden zo´n uitspraak doen. Of… misschien waren het de omstandigheden die hem zo deden reageren. Ze dacht aan de twee slachtoffers, die bleek en levenloos op metalen tafels op hem lagen te wachten.
Petra rolde de bruine envelop op tot een koker, en sloeg daarmee tegen haar rechterdijbeen. Haar benen voelden moe. De liftdeuren schoven dicht, en John, zijn rug nog steeds naar haar gekeerd, verdween uit het zicht. ´Chocolate Chimp in a monkeysuit.´ mompelde Petra hem na. Tot haar verassing hoorde ze vertedering in haar eigen stem doorklinken. Dat deed de belediging, ondanks het rascistische venijn dat ze er in gelegd had, als een lachwekkend leeglopende ballon door de hal suizen, en betekenisloos aan haar voeten neerploffen.
…
Casper Hendrix had zich uit het crisisoverleg terug getrokken om met Ed te bellen. Maar veel nieuws kon hij niet melden. Casper kreeg het meest opmerkelijke nieuws van Ed zelf te horen, die zijn televisie had afgestemd op het televisiekanaal waar de publieke omroep nog altijd bezig was met een marathonuitzending over de treinramp. De overstroming was, toen het waterpeil begon te zakken, en de omvang van de overstroming vrij beperkt bleek te zijn, steeds verder op de achtergrond geraakt. ‘Ze hadden net een boer aan de lijn die zweert dat het water niet door de dijken, maar vanuit de grond op kwam borrelen. Van vanonder het land zelf, zoals hij zei. Zijn tractor is tot zijn assen weggezakt in de blubber, nog voordat zijn hele akkerland onderliep.’ Ed hoorde Casper gnuiven. ‘Was dat een hennepboer?’ vroeg hij. Ed grijnsde, en antwoordde, ‘Hij klonk erg zeker van zijn zaak. Of eerder… Verbouwereerd en kwaad. Zijn oogst is naar de kloten.’ Hij boog zich voorover naar zijn telefoon. ‘Ho. Wacht even. Petra op lijn 2.’ Casper vroeg Ed hem in het gesprek te houden. Dat had hij niet hoeven vragen. ‘Petra, Ed hier, en Casper is ook op de lijn. Weet je al wat meer?’
Petra bracht de twee op de hoogte. John Caldwell leid het onderzoek. Henk Bruin is dood. De ander was de assistent van de minister president.
Geen van drieen kon op haar naam komen.
´Goed jongens. Wat doe ik hiermee?´ vroeg Petra. Maar ze wist het antwoord al, nog voordat Casper het gaf.
´Niets mee doen. Alles is nog onbevestigd.´ Ed vulde hem aan. ´Duidelijk is dat er vandaag historische zaken zijn voorgevallen, waar jij, Petra, middenin hebt gestaan. Je hoeft de pers niet te woord te staan, je daden hebben alles al gezegd. We hoeven nergens een draai aan te geven. Jouw rol is de meeting met Cornelis in te gaan, en de feiten zoals ze daar naar voren worden gebracht te combineren met de feiten zover we ze nu kennen.´
´Feiten combineren. Okay. Maar niet in de meeting dus.´ concludeerde Petra. Ed stemde in, en vervolgde ´In de meeting beperk je je tot de gebeurtenissen rond de treinramp van deze middag, en na de meeting...´ Petra onderbrak hem. ´beperk ik me tot mijn medeleven aan de families van Henk en… de assistente van… Shit. Dat gaat niet werken… ´ Ed opende een chatsessie op zijn laptop met een van zijn stafleden. ´Ik achterhaal hoe ze heette en zet haar naam naar je door.´ zei hij.
Casper vroeg of ‘Petra niet een actievere rol in het onderzoek op zich moest nemen.‘
‘Neeneenee..’ viel Ed hem in de rede. ‘Nee. We laten de recherche hun werk doen. Als die vraag op zou komen, wat ik niet zie gebeuren, maar als de vraag op komt, dan spreken we ons volste vertrouwen uit…’
’Ons vertrouwen? Waarin?’ vroeg Petra. Ze kneep haar lippen op elkaar, en schudde kort haar hoofd. Ze had meer op het verkeer gelet dan op de conversatie, en ergerde zich aan het feit dat ze de draad van het gesprek was kwijtgeraakt.
’Ons rechtssysteem!’ riepen Ed en Casper in koor.
"Stelletje kleuters": dacht Petra een beetje gepikeerd.
"Maar" vervolgde Petra stoïcijns. "Hoe gaan we nu verder...?"
" Ben je al vergeten van de meeting met Binnenlandse zaken, Petra?" : vraagt Ed een beetje plagend.
Petra behoorlijk gestrest nu:"Ach fuck, ik ga proberen een taxi te vinden, met mijn eigen auto ga ik het zeker niet redden "
Ed zette ondertussen de tv aan op zijn mobiel en ging ook op weg naar de meeting met de ambtenaar van het ministerie van binnenlandse zaken, dit was waarschijnlijke de hoogste persoon die op dit moment beschikbaar is om Ed's partij voor te lichten over de stand van zaken nu,
nu ook dat Ed wat tot rust gekomen is begint de peniebele situatie door te dringen, veel te veel water in de polders, een trein ongeluk die de Nederlandse verwachtingen ontstijgt. En dan twee mensen uit het torentje dood, dat kan waarschijnlijk geen toeval zijn en zo redeneert hij moeten ze wel een handje geholpen zijn, de minister van defensie stond bekend als een man die bijna nooit dronk, niet rookte en behoorlijk wat aan beweging deed, het kon bijna geen gezondheidsprobleem zijn, was dit een dezelfde als de jonge jongen die in een vlaag van verstandverbijstering de leider van een jonge partij... die een hoop ketelmuziek had gemaakt... had doodgeschoten,
maar ja de minister van defensie was nauwelijks op het nieuws geweest. En hij had geen enkele reden gezien dat hij juist nu een tegenstander zover had kunnen krijgen hem te vermoorden en helemaal nu met deze chaos, hoe meer hij erover nadacht hoe verwarrender het allemaal werd en de scenario’s schoten door hem heen als antimaterie deeltjes door de aarde, zonder ook maar kant dan wal te raken, raasden za door zijn kop....
Petra ondertussen die door ijverig zoekwerk toch een taxi had kunnen vinden, was ook behoorlijk verward geraakt toen ze even de kans kreeg om rustig te zitten en na te denken, echter kreeg ze die kans niet lang, de taxi bestuurder die Petra al eerder had vervoerd herkende Petra en begon opeens heftig te schreeuwen "op de grond, op de grond": tegen Petra,
Op het moment dat Petra realiseert wat er gebeurd en probeert op de grond te geraken, komen de eerste kogels binnen in de taxi, het maakte een hels lawaai en Petra probeert dieper te bukken op de grond terwijl ze voelt dat de Taxichauffeur gas geeft, gelukkig kent hij deze buurt, en diep gebogen op het stuur probeert hij de meest kleine straatjes door te rijden om de achtervolgers geen kans te geven naast hem te komen rijden, hij heeft een plan, het eerste wat bij hem opkomt is richting het politie bureau, dat zou de schutters iig wat voorzichtiger laten worden, met piepende remmen en een schreeuwende Petra de Taxichauffeur vervolgde zijn reis, hij was nu nog zon 5 minuten van het grote politie bureau vandaan, en moest nog ongeveer een grote weg van 500 meter komen. “Gaat t Petra ” Vraagt de chauffeur deels bezorgt deels in grote stress. “J-J-J-aaaa hoor ”: stottert Petra, die geen idee heeft wat er gebeurd om haar heen, wie in hemelsnaam met een gezond verstand zou haar dood willen, Pieeuw. Pieeuw daar fluiten weer twee kogels de taxi door …
“Wat is je plan ”: vraagt Petra heel erg bedeesd
"Maar" vervolgde Petra stoïcijns. "Hoe gaan we nu verder...?"
" Ben je al vergeten van de meeting met Binnenlandse zaken, Petra?" : vraagt Ed een beetje plagend.
Petra behoorlijk gestrest nu:"Ach fuck, ik ga proberen een taxi te vinden, met mijn eigen auto ga ik het zeker niet redden "
Ed zette ondertussen de tv aan op zijn mobiel en ging ook op weg naar de meeting met de ambtenaar van het ministerie van binnenlandse zaken, dit was waarschijnlijke de hoogste persoon die op dit moment beschikbaar is om Ed's partij voor te lichten over de stand van zaken nu,
nu ook dat Ed wat tot rust gekomen is begint de peniebele situatie door te dringen, veel te veel water in de polders, een trein ongeluk die de Nederlandse verwachtingen ontstijgt. En dan twee mensen uit het torentje dood, dat kan waarschijnlijk geen toeval zijn en zo redeneert hij moeten ze wel een handje geholpen zijn, de minister van defensie stond bekend als een man die bijna nooit dronk, niet rookte en behoorlijk wat aan beweging deed, het kon bijna geen gezondheidsprobleem zijn, was dit een dezelfde als de jonge jongen die in een vlaag van verstandverbijstering de leider van een jonge partij... die een hoop ketelmuziek had gemaakt... had doodgeschoten,
maar ja de minister van defensie was nauwelijks op het nieuws geweest. En hij had geen enkele reden gezien dat hij juist nu een tegenstander zover had kunnen krijgen hem te vermoorden en helemaal nu met deze chaos, hoe meer hij erover nadacht hoe verwarrender het allemaal werd en de scenario’s schoten door hem heen als antimaterie deeltjes door de aarde, zonder ook maar kant dan wal te raken, raasden za door zijn kop....
Petra ondertussen die door ijverig zoekwerk toch een taxi had kunnen vinden, was ook behoorlijk verward geraakt toen ze even de kans kreeg om rustig te zitten en na te denken, echter kreeg ze die kans niet lang, de taxi bestuurder die Petra al eerder had vervoerd herkende Petra en begon opeens heftig te schreeuwen "op de grond, op de grond": tegen Petra,
Op het moment dat Petra realiseert wat er gebeurd en probeert op de grond te geraken, komen de eerste kogels binnen in de taxi, het maakte een hels lawaai en Petra probeert dieper te bukken op de grond terwijl ze voelt dat de Taxichauffeur gas geeft, gelukkig kent hij deze buurt, en diep gebogen op het stuur probeert hij de meest kleine straatjes door te rijden om de achtervolgers geen kans te geven naast hem te komen rijden, hij heeft een plan, het eerste wat bij hem opkomt is richting het politie bureau, dat zou de schutters iig wat voorzichtiger laten worden, met piepende remmen en een schreeuwende Petra de Taxichauffeur vervolgde zijn reis, hij was nu nog zon 5 minuten van het grote politie bureau vandaan, en moest nog ongeveer een grote weg van 500 meter komen. “Gaat t Petra ” Vraagt de chauffeur deels bezorgt deels in grote stress. “J-J-J-aaaa hoor ”: stottert Petra, die geen idee heeft wat er gebeurd om haar heen, wie in hemelsnaam met een gezond verstand zou haar dood willen, Pieeuw. Pieeuw daar fluiten weer twee kogels de taxi door …
“Wat is je plan ”: vraagt Petra heel erg bedeesd
‘Plan?’ vroeg de chauffeur, een ferme draai aan het stuur gevend in een wilde inhaalmanoevre, ‘plan is een groot woord. Maar ik dacht je af te zetten aan de Jan Hendrikkade.´ Petra klauterde overeind en schreeeuwde ´Wat! Me af te zetten…´ De chauffeur pakte haar bij een schouder en duwde haar weer voorover.´Ja, bij het politiebureau daar.´ verduidelijkte hij. Petra´s stem klonk, nu ze weer voorovergebogen zat, wat gemoffeld, maar was luid genoeg om verstaanbaar te blijven. ´Daar kan je niet parkeren, idioot!´ De chauffeur zocht met een blik over zijn schouder naar zijn achtervolgers, maar de versplinterde achterruit ontnam hem het zicht, en in een flits dacht hij aan de parkeergarage tegenover het bureau, dat met slagbomen was afgegrendeld. ´Daar…´, en weer draaide hij aan het stuur, om terug in de rechterrijbaan te geraken, ´kon je wel eens gelijk in hebben…´. Hij dacht weer een schot te horen. Een bus toeterde luid achter hen. ´Binnenhof!´ riep Petra, met haar hoofd nog steeds tussen haar knieen.
Dat was niet heel veel verder dan het politiebureau, maar de enige mogelijkheid die de lange, brede straat die hij nu afreed hem openliet was langs een smalle winkelstraat met veel horecagelegenheden. De chauffeur gromde. ´Okee dan. Maar dit word lastig...´. Zijn gehavende mercedes schoot langs het politiebureau. Hij zag in de achteruitkijkspiegel aan zijn linkerkant zwaailichten aanspringen. ´Mooi.´ zei hij, en hij stuurde zijn auto een haakse bocht in. De achterwielen gleden kermend over het wegdek, een vaalgrijze rookwolk achterlatend. Hij reed door een rood licht, en sloeg linksaf, met alle macht een voetganger ontwijkend, die in doodsangst een katachtige sprong maakte naar de stoep waar hij nietsvermoedend af was gestapt. De chauffeur gaf gas, haalde met een relaxed ronkende zescilinder onder de motorkap drie auto’s in, die met knipperende lichten en getoeter hun misnoegen kenbaar maakten over zijn rijgedrag, en hij sloeg rechtsaf de zo gevreesde smalle straat in.
Luid toeterend jaagde hij een groep halfdronken jongeren uiteen. Een vuist sloeg tegen een zijraam. Gevloek en gescheld in Haagse tongval mengde zich in de kakafonie. Maar veel sneller dan hij gedacht had zag hij reeds de afzetting voor het binnenhof. Oranjewit gestreepte pilonnen. Mensen in geel fluorescerende kledij en zwaaiend met fluorescerende staven. ´Hou je vast.´ zei hij tegen Petra. Hij crashtte door de afzetting. Hij dacht iemand te raken. Hij vloekte, remde, trok aan zijn stuur, en verloor voor het eerst van zijn leven de controle over zijn auto. De achterkant van de wagen zwaaide uit, alle wielen leken te blokkeren, en met een doffe knal en gerinkel van glas kwam hij tegen een van de zware bloembakken op het binnenplein tot stilstand. Zijn hoofd klapte tegen het zijraam. Terwijl hij, knipperend met zijn ogen, aan zijn hoofd voelde en op zijn handen zocht naar sporen van bloed, zag hij zich vanuit zijn ooghoeken omringd worden door figuren in fluorescerende jacks, die met uitgestrekte armen naar hem wezen. Er klonk luid geschreeuw. Zijn wagen was hondertachtig graden gedraaid. Door zijn voorruit, voorbij kijkend aan het gapende gat dat hij in de afzetting had gereden, zag hij een kleine witte auto voorbij stuiven. Gevolgd door een politieauto, die met zwaailichten en een nerveuze sirene de achtervolging had ingezet. Toen was het alsof er zware gordijnen voor zijn ogen werden geschoven. Het geschreeuw en de paniek om hem heen verwerd tot een verre echo, en er viel een wattige, doffe stilte in zijn hoofd.
Dat was niet heel veel verder dan het politiebureau, maar de enige mogelijkheid die de lange, brede straat die hij nu afreed hem openliet was langs een smalle winkelstraat met veel horecagelegenheden. De chauffeur gromde. ´Okee dan. Maar dit word lastig...´. Zijn gehavende mercedes schoot langs het politiebureau. Hij zag in de achteruitkijkspiegel aan zijn linkerkant zwaailichten aanspringen. ´Mooi.´ zei hij, en hij stuurde zijn auto een haakse bocht in. De achterwielen gleden kermend over het wegdek, een vaalgrijze rookwolk achterlatend. Hij reed door een rood licht, en sloeg linksaf, met alle macht een voetganger ontwijkend, die in doodsangst een katachtige sprong maakte naar de stoep waar hij nietsvermoedend af was gestapt. De chauffeur gaf gas, haalde met een relaxed ronkende zescilinder onder de motorkap drie auto’s in, die met knipperende lichten en getoeter hun misnoegen kenbaar maakten over zijn rijgedrag, en hij sloeg rechtsaf de zo gevreesde smalle straat in.
Luid toeterend jaagde hij een groep halfdronken jongeren uiteen. Een vuist sloeg tegen een zijraam. Gevloek en gescheld in Haagse tongval mengde zich in de kakafonie. Maar veel sneller dan hij gedacht had zag hij reeds de afzetting voor het binnenhof. Oranjewit gestreepte pilonnen. Mensen in geel fluorescerende kledij en zwaaiend met fluorescerende staven. ´Hou je vast.´ zei hij tegen Petra. Hij crashtte door de afzetting. Hij dacht iemand te raken. Hij vloekte, remde, trok aan zijn stuur, en verloor voor het eerst van zijn leven de controle over zijn auto. De achterkant van de wagen zwaaide uit, alle wielen leken te blokkeren, en met een doffe knal en gerinkel van glas kwam hij tegen een van de zware bloembakken op het binnenplein tot stilstand. Zijn hoofd klapte tegen het zijraam. Terwijl hij, knipperend met zijn ogen, aan zijn hoofd voelde en op zijn handen zocht naar sporen van bloed, zag hij zich vanuit zijn ooghoeken omringd worden door figuren in fluorescerende jacks, die met uitgestrekte armen naar hem wezen. Er klonk luid geschreeuw. Zijn wagen was hondertachtig graden gedraaid. Door zijn voorruit, voorbij kijkend aan het gapende gat dat hij in de afzetting had gereden, zag hij een kleine witte auto voorbij stuiven. Gevolgd door een politieauto, die met zwaailichten en een nerveuze sirene de achtervolging had ingezet. Toen was het alsof er zware gordijnen voor zijn ogen werden geschoven. Het geschreeuw en de paniek om hem heen verwerd tot een verre echo, en er viel een wattige, doffe stilte in zijn hoofd.
De chauffeur was nu buiten westen en Petra zat te trillen op de achterbank van de Mercedes, ze had nog geen idee of ze gered was, of dat ze nu de zogenaamde "sitting duck" was ze bleef daarom op de grond en durfde niet op of om te kijken, bang dat ze was ontdekt te worden, het gaf haar even tijd on alle gebeurtenissen op te tellen, alles bij elkaar kon dit in haar ogen geen toeval meer zijn, één ding stond vanaf nu aan vast ze ging al haar (hoe beperkt ook) macht gebruiken om dit tot aan de bodem uit te zoeken.. toen zei ook vnl. door haar houding het bewustzijn verloor.
Ed was ook nog op weg naar de raadsvergadering en had er alle hoop op dat vanavond alle mist zou verdwijnen en dat het helder zou worden, er zal vast een volkomen logische verklaring voor zijn, dat alles verklaard, en dan zou hij zijn plannen voor de toekomst weer kunnen oppakken, carrière maken eerst als woordvoerder in Den haag en dan hup de overstap maken naar het bedrijfsleven of een leuke stichting met een goed doel, al hat harde werk zal dan worden uitbetaald worden voor hem, hij ziet zichzelf al vaak als woordvoerder voor een groot energie- of oliebedrijf, waar de komende jaren grote veranderingen aankomen, allemaal geënt op een beter milieu, iets wat goed aansluit bij zijn idealen, hij zou al zijn stokpaardjes van stal kunnen halen en tekeer gaan tegen die starre conservatieve bende die nu nog veelal de dienst uitmaken bij de grote olie reuzen van vandaag de dag.
Hij was nu dichtbij gekomen van het Binnenhof waar de meeting zou plaatsvinden, hij hoorde een kakofonie aan geluiden en zag een hoop zwaailichten.
Hij schrok zich voor de zoveelste keer vandaag te pletter, hij zag een taxi staan met een hoop ambulance personeel ernaast, dit zal Petra toch verdomme niet zijn, hij zette zijn auto dichtbij de taxi en nadat hij aan drie verschillende mensen zijn identiteitspapieren had laten zien was het in orde en kon hij naar de taxi lopen, het was eigenlijk meer snelwandelen, toen hij bij de taxi aankwam zag hij het bloed aan het linker voorportierraam, en toen hij een blik naar achteren worp zag hij Petra net bijkomen vanuit haar buiten bewust zijn.
Met een niet te onderdrukken opgewondenheid schreeuwt Ed nu bijna: “Wat is verdomme nu weer met jou gebeurd?, wat is er hier in vredesnaam allemaal gebeurd, houd het dan helemaal niet meer op.” Zijn stem klonk nu als iemand die snel in zal gaan storten.
Petra die verbaasder was als haar publiek zegt: “Ze probeerde mij in de taxi te vermoorden.”
Ed was ook nog op weg naar de raadsvergadering en had er alle hoop op dat vanavond alle mist zou verdwijnen en dat het helder zou worden, er zal vast een volkomen logische verklaring voor zijn, dat alles verklaard, en dan zou hij zijn plannen voor de toekomst weer kunnen oppakken, carrière maken eerst als woordvoerder in Den haag en dan hup de overstap maken naar het bedrijfsleven of een leuke stichting met een goed doel, al hat harde werk zal dan worden uitbetaald worden voor hem, hij ziet zichzelf al vaak als woordvoerder voor een groot energie- of oliebedrijf, waar de komende jaren grote veranderingen aankomen, allemaal geënt op een beter milieu, iets wat goed aansluit bij zijn idealen, hij zou al zijn stokpaardjes van stal kunnen halen en tekeer gaan tegen die starre conservatieve bende die nu nog veelal de dienst uitmaken bij de grote olie reuzen van vandaag de dag.
Hij was nu dichtbij gekomen van het Binnenhof waar de meeting zou plaatsvinden, hij hoorde een kakofonie aan geluiden en zag een hoop zwaailichten.
Hij schrok zich voor de zoveelste keer vandaag te pletter, hij zag een taxi staan met een hoop ambulance personeel ernaast, dit zal Petra toch verdomme niet zijn, hij zette zijn auto dichtbij de taxi en nadat hij aan drie verschillende mensen zijn identiteitspapieren had laten zien was het in orde en kon hij naar de taxi lopen, het was eigenlijk meer snelwandelen, toen hij bij de taxi aankwam zag hij het bloed aan het linker voorportierraam, en toen hij een blik naar achteren worp zag hij Petra net bijkomen vanuit haar buiten bewust zijn.
Met een niet te onderdrukken opgewondenheid schreeuwt Ed nu bijna: “Wat is verdomme nu weer met jou gebeurd?, wat is er hier in vredesnaam allemaal gebeurd, houd het dan helemaal niet meer op.” Zijn stem klonk nu als iemand die snel in zal gaan storten.
Petra die verbaasder was als haar publiek zegt: “Ze probeerde mij in de taxi te vermoorden.”
Ed zijn hoofd zakte iets achterover en hij hapte naar adem. ‘Ik heb… ‘ riep hij, naar niemand in het bijzonder, ‘Ik heb hulp nodig!' Hij keek om zich heen. Een geuniformeerde agente liep op hem af. ‘Wat is er?’ vroeg deze . Ed boog zich naar de agent toe. ‘Ze zegt dat ze beschoten is.’, zei hij in haar rechteroor. De agente keek naar de auto, en zag Petra naar buiten klauteren. De agente riep een paar collega’s bij haar, en liep op Petra toe. ‘Bent u geraakt?‘ vroeg ze aan Petra. Petra schudde haar hoofd. De agente wisselde een paar woorden met het ambulancepersoneel dat zich over de chauffeur had ontfermd, en liep daarop naar een groepje collega‘s. Petra keek vragend op naar Ed. Deze hief bezwerend zijn handen op. Naar aanleiding van dat gebaar liet Petra zich weer terug zakken op de achterbank. Wat versuft keek ze opzij. Een ziekenbroeder was inmiddels voorin de taxi gekropen, op de passagiersstoel, en had het hoofd van de chauffeur gestabiliseerd. Een blonde ambulancezuster, die naast de auto geknield zat, aan de chauffeurszijde, trok het colbertjasje van de chauffeur open en ging op zoek naar schotwonden. De broeder keek op naar Petra, en knikte haar geruststellend toe. ‘Het komt goed.’ zei hij. Petra knikte.
Collega’s van de agente begonnen pilonnen rond de auto en de gehavende bloembak te plaatsen. Een mobilofoon kraakte. ‘2413, hier HB, over.’ De agente hield haar mobiloon weer op. ‘HB, we hebben assistantie nodig. Code 12, er is melding gedaan van open vuur. Ik herhaal, code 12.’ Ed zag Petra haar handen vouwen in haar schoot. Hij keek weg. Langs de afzetting zag Ed een brommer voorbij rijden. Een rode kist achterop. Een pizzakoerier. Hij bedacht dat hij nog niet had gegeten, deze avond. Maar dat was niet de reden voor de knoop in zijn maag.
De mobilofoon kraakte opnieuw. ´2413, hier HB. Verzoek bevestiging.´ De agente zuchtte. ´HB, dit is de 2413. Code 12, ik herhaal, code 12.´ Ze verbrak de verbinding, en hing de mobilofoon terug aan haar riem. ´Achmed!´ riep ze. Een jonge agent die wat verveeld tegen een pilon liep aan te trappen, keek naar haar om. ´Niemand, behalve die vier daar,´zei de agente tegen hem, wijzend naar Petra en haar gezelschap in de Mercedes, ´komt met zijn vingers aan die auto. Kun jij daar voor zorgen?‘ De agent knikte, zei ‘Yep.‘ en schoof de pilon met zijn voet wat verder van de auto. De agente richtte zich tot Ed.
Collega’s van de agente begonnen pilonnen rond de auto en de gehavende bloembak te plaatsen. Een mobilofoon kraakte. ‘2413, hier HB, over.’ De agente hield haar mobiloon weer op. ‘HB, we hebben assistantie nodig. Code 12, er is melding gedaan van open vuur. Ik herhaal, code 12.’ Ed zag Petra haar handen vouwen in haar schoot. Hij keek weg. Langs de afzetting zag Ed een brommer voorbij rijden. Een rode kist achterop. Een pizzakoerier. Hij bedacht dat hij nog niet had gegeten, deze avond. Maar dat was niet de reden voor de knoop in zijn maag.
De mobilofoon kraakte opnieuw. ´2413, hier HB. Verzoek bevestiging.´ De agente zuchtte. ´HB, dit is de 2413. Code 12, ik herhaal, code 12.´ Ze verbrak de verbinding, en hing de mobilofoon terug aan haar riem. ´Achmed!´ riep ze. Een jonge agent die wat verveeld tegen een pilon liep aan te trappen, keek naar haar om. ´Niemand, behalve die vier daar,´zei de agente tegen hem, wijzend naar Petra en haar gezelschap in de Mercedes, ´komt met zijn vingers aan die auto. Kun jij daar voor zorgen?‘ De agent knikte, zei ‘Yep.‘ en schoof de pilon met zijn voet wat verder van de auto. De agente richtte zich tot Ed.
Terwijl de agente wat standaard vragen begon te stellen, kreeg Petra wat moeilijke momenten.
Nu ze wist dat ze weer relatief veilig was begon Petra weer een beetje bij zinnen te komen, ze liep wat verdwaasd op het plein rond nog behoorlijk ontdaan en in een vreemde staat van shock, maar ze kon nog wel nadenken, van alles ging er nu door haar hoofd, ze was vooral heel erg zenuwachtig en heel erg onrustig, haar rondlopen ging meer op ijsberen lijken, langzaam begint de waarheid door te dringen, de ramp, het overlijden van een minister en een moordaanslag, was het eerst nog spannend nu wordt het opeens vreselijk zwart allemaal ze beseft dat de wereld veranderd is, de wereld die zo, zo vertrouwd was een beetje bakkeleien met de andere politieke partijen waarbij de uitkomst meestal al voor 90% vast stond niets spannends niets onverwachts, nu was alles anders, ze was nu opgejaagd door mannen (en niet op de normale prettige manier) met vuurwapens, dit ziet ze normaal alleen in films al zou ze al dat soort films kijken, ze weet er geen raad meer met alle indrukken van de afgelopen 24 uur, en één vraag dringt zich de gehele tijd op WAAROM, WTF wat had zij of haar partij gedaan omdat over zich heen te krijgen, nu weer d ook een blinde wouede langzaam zichtbaar voor haar, ze schreeuwt naar Ed, “Ed wat voor de godverdegodver is hier aan de hand, als ik niet snel wat antwoorden krijg dan dan dan…“
Ed draait zich nu weg van de Agente, “Petra is alles in orde”, nu hij de zin uitsprak hoorde hoe verschrikkelijk stom dat klonk, “nee natuurlijk is niet alles in orde”; denkt Ed bij zichzelf’ Petra loopt inmiddels rood aan : “Ed wat voor de duivel denk jezelf, ben je godverdomme wel helemaal goed bij je hoofd.” Petra die zich zelf nu helemaal opblaast en voor Ed gaat staan: “het is dat ik al zoveel met je meegemaakt hebt, maar anders had ik je nu meteen bij je ballen gepakt en ze eraf gedraaid.” Jij gaat nu met mij naar die meeting anders anders anders, godver je gaat nu mee”
Ed die Petra nog nooit zo had meegemaakt wist (ook al had ie dat zelf ook wel begrepen) dat het nu echt serieus was , “Petra we gaan nu naar de meeting , en we gaan zorgen voor wat antwoorden.”
“spreek u later agent”
Op dit moment komt er een toeristachtige man op de plek aan en zegt tegen Ahmed: “zeg agent” . Hij zegt het echter op zon vrolijke manier dat zelfs Ahmed die net nieuw is in de politiemacht het een beetje verdacht begint te vinden, “MMMjah“ zegt Ahmed ”
De man haalt een kaart te voorschijn…
Nu ze wist dat ze weer relatief veilig was begon Petra weer een beetje bij zinnen te komen, ze liep wat verdwaasd op het plein rond nog behoorlijk ontdaan en in een vreemde staat van shock, maar ze kon nog wel nadenken, van alles ging er nu door haar hoofd, ze was vooral heel erg zenuwachtig en heel erg onrustig, haar rondlopen ging meer op ijsberen lijken, langzaam begint de waarheid door te dringen, de ramp, het overlijden van een minister en een moordaanslag, was het eerst nog spannend nu wordt het opeens vreselijk zwart allemaal ze beseft dat de wereld veranderd is, de wereld die zo, zo vertrouwd was een beetje bakkeleien met de andere politieke partijen waarbij de uitkomst meestal al voor 90% vast stond niets spannends niets onverwachts, nu was alles anders, ze was nu opgejaagd door mannen (en niet op de normale prettige manier) met vuurwapens, dit ziet ze normaal alleen in films al zou ze al dat soort films kijken, ze weet er geen raad meer met alle indrukken van de afgelopen 24 uur, en één vraag dringt zich de gehele tijd op WAAROM, WTF wat had zij of haar partij gedaan omdat over zich heen te krijgen, nu weer d ook een blinde wouede langzaam zichtbaar voor haar, ze schreeuwt naar Ed, “Ed wat voor de godverdegodver is hier aan de hand, als ik niet snel wat antwoorden krijg dan dan dan…“
Ed draait zich nu weg van de Agente, “Petra is alles in orde”, nu hij de zin uitsprak hoorde hoe verschrikkelijk stom dat klonk, “nee natuurlijk is niet alles in orde”; denkt Ed bij zichzelf’ Petra loopt inmiddels rood aan : “Ed wat voor de duivel denk jezelf, ben je godverdomme wel helemaal goed bij je hoofd.” Petra die zich zelf nu helemaal opblaast en voor Ed gaat staan: “het is dat ik al zoveel met je meegemaakt hebt, maar anders had ik je nu meteen bij je ballen gepakt en ze eraf gedraaid.” Jij gaat nu met mij naar die meeting anders anders anders, godver je gaat nu mee”
Ed die Petra nog nooit zo had meegemaakt wist (ook al had ie dat zelf ook wel begrepen) dat het nu echt serieus was , “Petra we gaan nu naar de meeting , en we gaan zorgen voor wat antwoorden.”
“spreek u later agent”
Op dit moment komt er een toeristachtige man op de plek aan en zegt tegen Ahmed: “zeg agent” . Hij zegt het echter op zon vrolijke manier dat zelfs Ahmed die net nieuw is in de politiemacht het een beetje verdacht begint te vinden, “MMMjah“ zegt Ahmed ”
De man haalt een kaart te voorschijn…
Abonneren op:
Reacties (Atom)