John keek opzij. Een misprijzen schoof over zijn gelaat, hij veegde kort met een wijsvinger over zijn voorhoofd. ‘De rijksrecherche is bezig op de plaats delict. Ik ben hier om de eerste resultaten van de autopsie te horen.’ zei hij. ‘Aha.’ zei Petra, en ze viel stil. Ze schrok op door een kort repeterend piepgeluid. John gristte een telefoon van zijn broekriem. Petra wierp, terwijl John het beeldschermpje van zijn mobiel begon te bestuderen, een volgende vraag voor John zijn voeten. ‘Waarom ben jij dan hier, en niet bij de autopsie? ` John inhaleerde diep door zijn neus.‘Je bedoelt, waarom komt de patholoog anatoom zijn belangrijke gegevens niet zelf ophalen?` zei hij. Hij wierp een schuine blik op de bruine envelop die op de vloer, tegen de balie geschoven lag. Hun blikken kruistten, en Petra kon een halve grijns niet onderdrukken. ´Dat was een truukje.´ zei ze. `Je meent het.´John had niet sarcastischer kunnen klinken, en hij vervolgde : ´Ik kwam kijken wie ons wat probeerde wijs te maken. Ik had verwacht dat ik een journalist  op het verkeerde been moest gaan zetten.´ Er viel een stilte. Petra tuitte haar lippen. ‘In plaats daarvan krijg je nu de kans mij op het verkeerde been te zetten.´ Ze keken elkaar aan. John zijn blik was blanco. Zonder oordelen. Ze had gevraagd om proffessionaliteit. Hij had die order opgevolgd.

´Krijg ik beveiliging?’  vroeg Petra. John schudde zijn hoofd. ´Alleen als de minister president iets overkomt. Die kans is momenteel erg klein.’ Petra knikte. ‘Mooi.’ zei ze. De toon van het gesprek was bijna aimabel geworden. Petra voelde dat de spanning uit de lucht was, en dat ze door de overdonderende omstandigheden van deze dag te delen hun verleden even konden vergeten, of althans korstondig konden negeren. John nam opnieuw het woord. ´Om op je vorige vraag terug te komen, het punt is…´ zei hij, met zijn opengeklapte telefoon zwaaiend,  ´de patholoog anatoom zat thuis in bad. Hij is hier zojuist aangekomen.´

Petra bukte zich om de envelop op te rapen.

Plotseling krastte de wat zeurderige stem van de portier door de ruimte. ‘Zeg meneer..’ zei hij, en John keek verstoord naar hem om. Petra rechtte haar rug iets op, om een blik vlak over de balie in de richting van de portier te werpen. Haar handen grepen blind naar de envelop. De man achter de balie wees met zijn rechterhand naar de opgeheven linkerhand van John, en vervolgde op bitse toon. ‘wilt u hier geen gebruik maken van uw mobiel?’

Petra keek om naar John. Deze hield zijn blik strak op de portier gericht, en klapte zijn telefoon dicht. ‘Excuse me.’ zei hij. Petra trok haar wenkbrauwen op. Zijn Nederlands was vrijwel accentloos, maar in zijn Engels hoorde ze plotseling zijn zware Amerikaanse accent weer terug. Ze wist niet zeker of John zich tegenover de portier had geexcuseerd, of tegenover haar, maar hij liep zonder verder om te kijken terug naar de lift. ‘Wees voorzichtig.’ zei John, zonder om te kijken. ‘Het is een gevaarlijke dag voor hoogwaardigheidsbekleders.’ Petra vloekte binnensmonds. Onderkoelde klootzak. Onder deze omstandigheden zo´n uitspraak doen. Of… misschien waren het de omstandigheden die hem zo deden reageren. Ze dacht aan de twee slachtoffers, die bleek en levenloos op metalen tafels op hem lagen te wachten.

Petra rolde de bruine envelop op tot een koker, en sloeg daarmee tegen haar rechterdijbeen. Haar benen voelden moe. De liftdeuren schoven dicht, en John, zijn rug nog steeds naar haar gekeerd, verdween uit het zicht. ´Chocolate Chimp in a monkeysuit.´ mompelde Petra hem na. Tot haar verassing hoorde ze vertedering in haar eigen stem doorklinken. Dat deed de belediging, ondanks het rascistische venijn dat ze er in gelegd had, als een lachwekkend leeglopende ballon door de hal suizen, en betekenisloos aan haar voeten neerploffen.

…

Casper Hendrix had zich uit het crisisoverleg terug getrokken om met Ed te bellen. Maar veel nieuws kon hij niet melden. Casper kreeg het meest opmerkelijke nieuws van Ed zelf te horen, die zijn televisie had afgestemd op het televisiekanaal waar de publieke omroep nog altijd bezig was met een marathonuitzending over de treinramp. De overstroming was, toen het waterpeil begon te zakken, en de omvang van de overstroming vrij beperkt bleek te zijn, steeds verder op de achtergrond geraakt. ‘Ze hadden net een boer aan de lijn die zweert dat het water niet door de dijken, maar vanuit de grond op kwam borrelen. Van vanonder het land zelf, zoals hij zei. Zijn tractor is tot zijn assen weggezakt in de blubber, nog voordat zijn hele akkerland onderliep.’ Ed hoorde Casper gnuiven. ‘Was dat een hennepboer?’ vroeg hij. Ed grijnsde, en antwoordde, ‘Hij klonk erg zeker van zijn zaak. Of eerder… Verbouwereerd en kwaad. Zijn oogst is naar de kloten.’ Hij boog zich voorover naar zijn telefoon. ‘Ho. Wacht even. Petra op lijn 2.’ Casper vroeg Ed hem in het gesprek te houden. Dat had hij niet hoeven vragen. ‘Petra, Ed hier, en Casper is ook op de lijn. Weet je al wat meer?’

Petra bracht de twee op de hoogte. John Caldwell leid het onderzoek. Henk Bruin is dood. De ander was de assistent van de minister president.

Geen van drieen kon op haar naam komen.

´Goed jongens. Wat doe ik hiermee?´ vroeg Petra. Maar ze wist het antwoord al, nog voordat Casper het gaf.
´Niets mee doen. Alles is nog onbevestigd.´ Ed vulde hem aan. ´Duidelijk is dat er vandaag historische zaken zijn voorgevallen, waar jij, Petra, middenin hebt gestaan. Je hoeft de pers niet te woord te staan, je daden hebben alles al gezegd. We hoeven nergens een draai aan te geven. Jouw rol is de meeting met Cornelis in te gaan, en de feiten zoals ze daar naar voren worden gebracht te combineren met de feiten zover we ze nu kennen.´
´Feiten combineren. Okay. Maar niet in de meeting dus.´ concludeerde Petra. Ed stemde in, en vervolgde ´In de meeting beperk je je tot de gebeurtenissen rond de treinramp van deze middag, en na de meeting...´ Petra onderbrak hem. ´beperk ik me tot mijn medeleven aan de families van Henk en… de assistente van… Shit. Dat gaat niet werken… ´ Ed opende een chatsessie op zijn laptop met een van zijn stafleden. ´Ik achterhaal hoe ze heette en zet haar naam naar je door.´ zei hij.

Casper vroeg of ‘Petra niet een actievere rol in het onderzoek op zich moest nemen.‘
‘Neeneenee..’ viel Ed hem in de rede. ‘Nee. We laten de recherche hun werk doen. Als die vraag op zou komen, wat ik niet zie gebeuren, maar als de vraag op komt, dan spreken we ons volste vertrouwen uit…’
’Ons vertrouwen? Waarin?’ vroeg Petra. Ze kneep haar lippen op elkaar, en schudde kort haar hoofd. Ze had meer op het verkeer gelet dan op de conversatie, en ergerde zich aan het feit dat ze de draad van het gesprek was kwijtgeraakt.
’Ons rechtssysteem!’ riepen Ed en Casper in koor.