Stefan had al de clichés van een stervend persoon al meegemaakt, de adrenaline injectie, de onbeschrijfelijke paniek en hij had zijn gehele leven aan zich voorbij zien trekken, zijn jeugd zijn studie en zijn eerste liefde, zijn laatste baan bij de zaadveredeling, waarbij hij veel gereisd had op zoek naar meer diversiteit in de Nederlandse en Vlaamse landbouw.
Hij was pas halverwege het amputeren van zijn arm toen het water hem al letterlijk tot aan de lippen kwam met één laatste ijzingwekkende gil verspilde hij zijn laatste beetje energie, net op dat moment kwam Petra aangerend bij het treinstel, ze klom op het treinstel en zag dat het water rood gekleurd was, in minder dan een moment doorzag ze de situatie, dit hoorde ook bij haar werk natuurlijk waar de ontwikkelingen zich soms in korte tijd zeer snel opvolgde. Ze pakt een pvc buis die door de ravage ruim voorhanden is (alwaar het veel gebruikt is voor de leidingen van het licht in treinen) en duwde die zo snel mogelijk in de mond van Stefan, die ze nog niet herkend had overigens, door de pvc-buis had hij weer de mogelijkheid om te ademen, hij was er nog niet uit of hij blij moest zijn met deze redding in de luttele seconde die had gehad om zich te verzoenen met zijn dood was er weinig conflicten meer geweest hij was dan wel nog niet zo oud maar hij had het idee dat hij alles wel gezien en meegemaakt heeft. Ook had hij geen gezin of partner om naar terug te keren.
Ze dook onder water om te kijken naar het arm, ze kon niet zien dat ie al voor een deel doorgesneden was door het slachtoffer zelf, maar ze zag hem wel krap zitten tussen een losgeslagen passagiersbank, wonderwel kostte het haar weinig moeite zijn arm te bevrijden, Stefan voelde het niet eens vandaar dat ze hem naar boven drukte tot hij weer met zijn hoofd boven water kwam, dit was het moment dat Stefan buiten westen raakte, ze kwam boven met Stefan in haar armen, en probeerde uit alle macht contact te krijgen met de helikopter, dit leek weliswaar zomaar te lukken. De helikopter moest alleen een plaats kunnen vinden om te landen, de enige plaats waar het nog mogelijk is, is op de snelweg, ze kon er niet op wachten, ze begon met het afbinden van de rechterarm ter hoogte van de bovenarm. De helikopter had de landing nu ingezet.
Irene van Greefhorst kreeg alleen maar de in-gespreks toon als ze probeerde te bellen naar Petra, ze had behoorlijk de kolere in nu, ze begon zich ook flink zorgen te maken nu, het was toch echt haar schuld dat ze met dit weer en met al deze ellende de weg op moest om haar .. nou ja...


`