haar contactlijst te openen. Het scherm van haar telefoon reageerde niet. Het gaf de tijd aan, en met een drietal stralende zonnetjes een weersvoorspelling voor de volgende drie dagen. Maar het reageerde niet op de start button, en niet op de ‘Contacts’ optie. “Fucking Windows Mobile piece of crap..” biste ze tussen haar hagelwitte tanden door, en draaide het toestel om, om de batterij eruit te wippen. In dit soort situaties de enige manier om het toestel te resetten.

Op dat moment sloeg de halfgesloten deur van de schoonmaakkast open, en kapseisde het lichaam van Henk Bruin als een zak aardappelen de gang in.

Vlak voor de voeten van de secretaresse van de minister president, die op dat moment net de gang in kwam gelopen.

Dit was hoe het de secretaresse verging.

Ze was jong en ambitieus, en ze had de beste baan die ze zich had kunnen wensen. Ze verdiende een schijntje van wat haar toegevoegde waarde was. Ze wist het. Ze wist ook dat de beter betalende banen later voor het oprapen zouden liggen. Ze had de tijd. Intussen beheerde ze de agenda van de minister president met vaste hand. Een vaste hand die de kleurrijke en chaotische minister president uitstekend kon gebruiken.

Het was geen doorsnee sollicitatiegesprek geweest dat haar hier had gebracht. Het waren vele, lange, en intense sessies geweest. Haar doopceel was gelicht, en die van haar vriend, en die van haar familie. Die van haar klasgenoten. Haar jaloerse klasgenoten. Ze ging niet voor een gewone baan. Of zoals de minister president haar had gezegd. ‘Dit is niet je vorige baan.’

En ze was geinstrueerd. Bovenal, en met bijna irriterende regelmaat op het gebied van veiligheid. Dus nog voordat ze het levenloze lichaam aan haar voeten als dat van de minister van buitenlandse zaken had herkend, had ze de grijze paniekknop die aan haar broekriem zwengelde al ingedrukt.

In het kantoorgebouw rond het kantoor van de minister president, en in de Kolonien aan de overkant, begon iedere telefoon een kort repeterende tweetonig geluid te genereren.

De secretaresse verbaasde zich over de kracht van de inslag. Ze had een pijn verwacht. Een brandende pijn, wellicht, van de gloeiend hete kogel. Maar het was de enorme kracht waarmee de kogel haar raakte, die haar achterover deed tuimelen. En zo stierf ze verbaasd, en voordat ze enige pijn voelde, op het moment dat de tweede kogel haar tussen de ogen trof.